Pand e Peeran (Farsi)
/ ১৮৮
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

بر ۲ بند پیران علیه‌السلام حواست که مجلس (۵ 20 .؟) گوید از چپ وراست بنگرید و آواز داد که: روشنایی چشم‌من» بحیی» درمبان شماهست بانه؟ نکه کردند بحبی را علیه| لسلام برجای خود ندیدند. بدو کفتند: اورا نمی‌بینیم؛ مکر نیامده است . زکربا علیه‌السلام سخن گفتن گرفت و گفت : ای مسلمانان» بشنوید و کوش بدارید ویاد گیرید که جبرئیل علیه‌السلام آمد ومرا خبر داد که ایزد تعالی در دوخ درختی آفریده است که نام آن "سکران است واندر آن سکران کوهی آفریده‌است که‌آنرا غضبان گویند وهیج کس از آن کوه نرهد واز آن نتواند گذشتن مگرکسی که در دنیا می‌ترسد ازپیم! حدای تعالی. جون به زبان ز کریا این برفت» بحیی‌علیا السلام بخروشید وخاله برس کرد و ازشهر بیرون شد ومی‌دوید روي اندر بیا بان, زاری از میان خلق بر عاست» وز کریا علیه‌السلام چندانی بگریست (ه 20 .۶) که آن راحد نبود واز پای بیفتاد و بیهوش شد. وز کربا علیه- السلام را به انه بردند. چون عیال وی ز کریا بدید" کریان شد و پرسید که: فرزندمن؛ بحبی علیه‌السلام کصاست ؟ کفت قصه وی جنین افتاد:؟ وی برخاست خروشان وخالك پرسر کتان روی‌دد بیاپان نهاد. مادر را از غم فرزند طاقت نماند » برحاست ورسمانسی درمیان بست وعصا بسردست گسرفت واز شهر بیرون رفست به طلب فرزند. سه ۱- کلم «بیم» دراین‌جا زائد می نما ید. ۱- دراصل: بدیدند . با آنکه فمل جمع «بدیدند» برای «عبال» ( جمع : عیل) صحیح است دای باتوجه به استعمال فعلهای مفرد « گریان‌شد» و«پرسید» برای «عیال»» فعل جمح «بدیدند» نیز به فعل مفرد «بدید» تغییر داده شد. ۳ ور اصل افزوده: مادد. این کلمهآدراین‌جا زائد می‌لما ند. باب چهارم ۲۹ شبانرو زگرد همه بیابان و کوههاو ویدیها! در زیرپای باز کرد وخبر فرزند می‌برسید. اندر بیابان جوانی دید که گوسفند می‌چرانید » فراز رفت و او را گفت: هیچ جوانی را دیدی با جامةٌ پشمین و طوق آهنین در کسردن؟ جوان گفت: دوش همه شب دراین وادی درگسوشه‌ای ازاين کوه آوازی می‌شنیدم کهسی گفت: واویلاه از آن آتش سوزان وا زآن (ه 2.21) کوه غضبان. پس مادربدان نشان رفتو یحی‌راعلیه السلام دیدغمناك در آنو ادی ایستاده وغم اورافر و گرفته.چون‌مادر را چشم برفرزندافتاد» عویشتن‌راباز- نت وانست داشت. دوان آمد وخویشتن را بروی افگند» ویحبی علیه‌السلام از خواب در آمد حروشان وزاری کنان بانگك می کرد ومی گفت: و اویلاه از درکات سکران و کوه غضبان . مادرش او را در کنار گرفت وبسیار بگریست تا اورا به‌عانه برد. چون شب در آمد قرصکی پیش وی بنهاد و از پیه پاره‌ای طعام ساخحت و گفت: ای پسرء به حق مادر برفرزند وبه‌حی موی سبید من وبه‌حق دو پستان من که دوسال از آن شیر خورده‌ای وتسرا سقایتی کرده‌ام که حاجت مادر روا کن‌واز این طعام بخور و آب بازخور واین پلاس از خسویش باز کن وبا سادر خود يك امشب بخسب . یحبی علیه (ط 21 .۶) السلام زارزار بگریست وگفتار مادرخلاف نکرد و آن طعام بخورد و آب بازخورد وبرجامه خواب بخفت. راست که وقت‌سحر بوده جبرئیل آمد وپای وی بجنبانیدو گفت: با بحبی» خداوند عزوجل مرترا سلام می کند کسه سرابی بافتی بهتر از ما من ت۱۳ یافتی بهتر ازمن که بیارامیدی وخحوش بخفتی. بسه ۱ امس 9 وادیها . درهمین حکایت آسده است: «ددش همه شب دداین وادی‌در گوشه‌ای‌ازاين کوه آوازی می‌شنیدم»»و « یحبی ر اعلیه! لسلاعد پك غمناله در آن وادی ایستاده دغم اورا فرو گر فته», نیزرل. دیله ص٩۵‏ /۱ح.

— পৃষ্ঠা ৭৯ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।