۳۲ بند پر ان کشیدن چاره نیست يا جرهم يا درمانم. اگر برهم فضل ایسزد تعالی است وا گر درمانم آنچه وسع وطاقت منباشد کرده باشم وتاقیامت درحسرت نمانم وخود را ملامت! نکنم که این همه از کاهلی تو است . چون وی را وقت مرگ آمد؛ زار زار بگربست. گفتند : ای شیخ » چسرا می کربی؟ چندانر نج کهتو کشیدی و چندانعبادت کهتو کردی»چهجای گریستن است؟ _چگونه نگریم؟ مرا کسی نیست بر من به گریستن؛ سزاوار (ه 16 .۶) تر از من. هفتاد سال است که ایستادهام وشب وروذ مسی گریم. اکنون وقت آمد کهوربرمن بگشایند . ندانم در بهشت خواهند شود یا در دوزخ. ای کاشکی که از مادر نزادميتااین رنج ومحنت برمننیامدی. حکابت محمد حدیر رحمةالّه علبه گوید که : وقتی و کیع؟ابسه عبادان شد . چهل روز به آنجا ببود وبدان جهل روز چهل ختشم قر آن بکرد وچهل هزار درم به درویشان داد وچهل هسزار حسدیث پیغعبر صلی الّهعلیه وسلم بگفت وخلق را بیامونعت و چهل هزار رکست نماز تطوع بکرد وهر گز پهلوی وی به روز وشب به زمین نیامدی و به روز و به شب خواب درچشم وی نشده بود. ۱ حکا بت ابو القاسم قادسی رحمةالله علیه بز ازی کردی. چون به دکان [ شدی] هیچ کار نکردی تا نخست در صندوقخانه شدی و برده فروه هشتی وچهارصد ر کعت نماز بکردی. وهرروز تااين نمازنکردی باهیچ- ۱- دداصل: ملالت: #نت دراصل: و لیع. درطفات! لصو فیةً انصاری» ص۱۳۳ ردرطات ابنسعد» ص ۳۹۲ از « و کبعبنالجراح بن ملیح رواسی» که کنة او ابوسفیان بوده؛ نام پرده شده ابست. باب سبوم وف کس(9 16 .4) سخن نگفتی وببع وشرا نکردی . چون از دنیا خسواست شد» مردی بود از شا گردان وی؛ اورا عطا گفتندی» گفت: در آمدم در نزديك وی. اورا دیدم درحال نز ع. زبان میجنبانید وقسر آن میخو اند. گفتم: ای خواجه » رفقی با عویشتن بکن وزمانی بسر آسای . گفت : ای بسر» هیچ وفتی! من به رنج بردن حاجتمندتر از | کنون نبودم.اینساعت آن ساعت است که نامةٌ مرا خواهند درپیچید وپس ازاین هیچ طاعتی, در دیوان من ننویسند. بعد. از ساعتی نگّه کردم » چانش به سینه رسیده بود وهمهٌ تتش مرده بود وهنوز قر آن میخواند تاجان ازوی جدا شد. حکابت یکی از بیران گو ند: به حو اب دیدم که گفتند: خیز؛ که خلیفةٌ مسلمانان بمرده است. برخاستم و آمدم تابه بغداد وهیج اثریندیدم. نزدپیریشدم و گفتم:ای پیر» مرا درخو ایجنین نمودند که خليفهٌ مسلما نان بمرد» اکنون هیچ اثری نمیبینم, (۵ 17 .؟) کریان کشت». گفت: راست است این تحواب» کسه ببرجنید رحمةالله علیه مسرده است وخليفةً حقیقت اوست. حکابت ابراهیم ادهم رحمةالّه علیه وفتی قصد حج کرد. چون به کنار بادیه رسید باخویشتن گفت: چندین هزار کس به مکه میشوند و حح می کنند به قدم به حدمت وی شوند من باری به دیده روم.بهنعدمت بایستاد؛ در بادبه هر گامی که مینهاد يك بار خداو ند خود را میحواند وسجدهمی کرد. هفت نال در بادیه بود وبدین گونه میرفت . زوزی سر زبان آن جوانمرد برفت که دوازده سال است که هیچ فرشته گواهی نتواند داد که من درمسجد حرام" نماز [ذ]کردمبامداد بهجماعت بهطهارت نج در اصل : افزوده؛: پر. 3 هه و اه
— পৃষ্ঠা ৭৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।