۱# بند پر ان حکابت دو پیر بودند صاحب کرامات (ظ ۶.12) و بدان درجه رسیده بودند که برسر آب رفتندی وپای ایشان تر نبودی. روزی به دیفی بر سیدند. مردی ایشان را بهمهمانی برد وازبهر ایشان خایگینه بساخت ودر پیش ایشان بنهاد. یکی مر نس خود را قهر کرد و آن آرزوی خود فرو- شکست واز آن خایگینه نخورد» و آن دیگر بخورد . چون برفتند به کنار آبی بر عادن گذشته» خو استند که برسر آب برو ند» آن کس که خحایگینه خحورده بوده پایش به آب فرو رفت. و آن یکی که خورده نبود پرسر آب برفت» پس باز نگررست اورا دید متحیر بمانده. اورا گفشت؛ حایگینه تر ابه آب فروبرد. [او] همچنان برلب آب بماند. چون شب در آمسد » بخفت. استاد خود را به حواب دید» گفت : ای پسر » ندانی که آرژوخوار گان را بار نباشد و ندانی که آرزوخوار شکم پرست بساشد؛ وشکم پسرست خدای پرست نتو اند بوو!؟ حکابت حاتم اصم رحمةالله علیه شا گردی (۵ 13.؟) را فرمسود که: دانگی سیم به گزر ده. شا گردبرفت به کوچهای؛ پیری را دید که گزر میفروخت. گفت: ای پیرء مرا بهدانگی گزر فروش, پیر سیم بستدو گفت: تاجایی فرود آیم. اندر کویها می گشت تامردی ازخانه بیرون آمد . مرد گزر فروش خداوند خانه را گفت: دستوری دهی که این جوال بهدر خحانة تو بنهم وبه دانگی سیم گزر فروشم؟ خداوند خانه گفت : روا باشد . پیر جو ال بنهاد وسیم بر کشید ودانگی وحبهای بود. به وزن آن يكدانگث؟ به آن جوان داد. جوان گفت: بدین تك حره نیز کسزر ده پیر گفست : از ۱- درحاشةً اصل به حطی جز ححط کاتب اسخه نوشته شد و است: شکم که همه پرست نحل ایر | نمی پرست. لمحرره. ۲- در اصل: يكحبه. باتوجه به عبارتهای بعد اصلاح شد. ۱۹ ۳ نحداو ند تحانه به دانگی دستوری خواستم. | گر خواهی برخیز تاجایدیگر رویم ودستوری خوآهیم. پیر برفت وجوان بر اثر وی همی شد تا جانی دیگر دستوری خواست وبهحبا باقی گزرفروخت. این جوان بیامد وپیش خحواجه حاتم قصه باز گفت. حاتم عجب باز ماند و گفت : این بزر گمردی است . روزی دیکر دانگی بداد و کفت : برو و طلب (ظ 13 .۶) پیر بکن و از وی گزد بخر . شا گرد آمد وپیر را دید بر گذر؛ وی گزر میفرونعت. فراز شد وسیم به وی داد و گفت: مارا بدین سیم گزر فروش. پیرسر[بر ] آوردو گفت: دانمترا هرروز کزر میباید. گفت: من شا گرد حاتمم واین گزر ازبرای حاتم میخرم, پیر گفت: خواجه حاتم هرچسه آرزو کند ؛ بخورد؟ گفت: بلی. کفت:بهعداییعدای کهمن سالیاست تا گزرمیفروشم ومرا آرزوی گزرست ونفس را قهر می کنم واز آن آرزو باز میدازم . حکابت ابوالقاسم قادسی رحمةاله علیه گفت: وقتی به شهر خحود بودم» به قادسیه. نیمشب آوازی آمد که همةٌ شهر بشنودند که: دوستی از دوستان خدای تعالی تن خود را به زندان کرده است به وادی سباع » و اورا اندر یابید پیش از آن که به وی بلابی رسد . پس خلق روی از شهر بیروث نهادند و به وادیسبا عشد ند وازجب وراست (8 14 ۰)نگاه کردند, خواجه ابوالحسن نوری را رحمةالله علیه دیدند که درزمین گوری کنده بود و آنجا فرو شده بود و بخفتهبود.مردمان شهراورا بر آوردند وبراسبی نشاندند و به شهر بردند و به خانهٌ من فرود آوردند . چسون روزی چند بر آمدء قصدرفتن کرد. گفتم: میخواهم بدانم که بهچه سبب خود را به زندان کرده بودی. گفت: ازراهمی آمدم چون بدان جا رسیدم ؛ شهر از دور دیدم . نفس من شادی کرد و گفت: اينك بهقادسیه رسیدم,مرا آننجا
— পৃষ্ঠা ৭৪ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।