۱۳ ۱ : پندیبر ان حکابت یکی از بزر گان چنین گفته است که : وقتی بسه سفر بودم و اندربیابان تنها بماندم. چونشب اندر آمد؛ بنشستم) زبرا که بغابت مانده شده بودم» روزهمةً روز به گرما رفته بودم ونیز روزه داشتم وسخت گرسنه بودم و گفتم: ای نفس» نهطعام به دیدارست ونه شراب. برخاستمو فریضة خحدای بگزاردم. ساعتی دیگر ببودم. گفتسم : ای نفس» دو ر کمت دیگر بکن. سبك برخاستم و دو ر کعت دیگر بکردم. به ر کعت اول سورة البقرة برخواندم وبه ر کعت آخر سورة آل عمران. چون سلام باز داده؛ نفس گفت: کشتی مرا: گفتم: بیاسای و جوش بخفت. راست که پنشستی مردی دیدم می آمد وسلام کرد وطعام پیش من بنهاد. گفتم: انشن عیشت واز کجاست؟ کشت اندر حانه خفته بودم ودرخواب دیدم که کسی بیامد ومزا گفت: :برشیة که درفلان (۵ 11 ۶) بیابان مرا دوستی هست .و آنجه درخانهداری از خوردنی بر کیر وبته نزديك وی بر تسا روژه بگشاید . از خحواب برخاستم و گرد حانه بگشتم و این یافتم. گفتم: .ازخحانة تو تا اینجا جندست؟ گفت: دو فرسخ. حکابت ما لثبن دینار رحمةاللهعلیه در ریاضت نفس بدان درجه رسیده بود که سالها بر وق بگذشتی وهیچ شیرینی, وترشی نخوردیوهیج نان عورش نخوردی و میوفتر ز خشك نخوردی.هرشب بهدر:د کانیفواز- شدی» شکستهای بدادی ودوقرص بستدی, وروزه: بدا یکشادی.. گاه گاه چنان اتفاق افتادی که آن گودهها هنوز کسرم.بودی و دوش خوردی . و اندرهمهةٌ عمر وی نان خورش وی آن بودی» که وقتی نالنده شده بود واز نالند کی بهترشده بود.و آرزوی گوشتدروی افتاد چنان که عادت بیمار ان باشد . يلك روز و دو رو [ز و] ده:روز بگکذشت و صبر (۵ 1.11) کرد تا کار از حد بگذشت وطاقتش طاق شد وبه:د.کان رو اسی شد وشکستهای تا ات باب دوم ۱۷ بداد و گفت: یکی پاچهبه من ده. رواس يك پاچة ریخته به وی داد. بستد ود رآستین نهاد وبرفت: رواس شا گرد از پی اوبفرستاد و گفت: ببین که چه می کند. بعد از زمانی شا کرد باز آمد. گربسان و گفت: راست کسه از ابنجا برفت» آن پاچه از آستین بیرون کرد ودوسهبار ببو بید وباز آستین نهاد و گفت: این بس بودت بانه؟ گفت: بیش از این نرسدت . این بگفت و آن نان ویاجسه؛از آستین ببرون کرد وبه درویشی داد.. آنکه کفست : یا آنتها الد س المطسشته . ارجعی الی راك راضیه مرضیته ۰ فادخلی فیعبتادی وادخعلیجنعیا ای تن ضعیف» من رنجها برتو مینهم و آرزو از تز باز میدازم» تا نبندازی که باتو دشمنی مسی کنم از بهز آن می کنم تا ترا از آتش دوز خ نرهانم که در دنیا ( 12 :4) هیچ چیز از توعزیزتر بر من نیست..روزی جند ضبر کن ومرا باری ده که زود بود که اندر نعمتی افتی که آن را زوال نباشد. حکایت حبیب عجمی رنحمةاللّه علیه هشتاد سال بود که کوشت بریان آرزو می کرد واز سال به سال میافکند. چون هفتاد بر آمد؛ گو ید: از نفس ستوه شدم و برخاستم و بهدکان بریانگر رفتم و گفتم: بك درمها گیر ونیم درم نان بده ونیم درم بربان. حون نان و بریان بستد ودر آستین نهاد که ابه نحانه آ یدء دز راه کود کی پیش آمدش سربرهنه. گفت : تسوفرزند کیستی؟ آن کودك گفت: من پدر ندارم ویتیمم. :و گفت: پدر ترا چه نام بود؟ گفت: فلان. گفت: من اورا بشناختم وهیچ چیز ندارم که ترا دهم؛ چگونه کنم؟ دست در آستین کرد و آن نان و بریان بیرون آورد و بدان پسر داد و بزفت. ۱- قر آن.مجید: سورةالفجر )۸٩( آیههای ۱۷ تا ۱۳۰
— পৃষ্ঠা ৭৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।