Pand e Peeran (Farsi)
/ ১৮৮
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

۱ بنك سر ان متسیس تا اندرنان احتیاط نکنی» اندر خرما احتیاط کنی؟ وهب الوزد گریان کشت و گفت؛ نحدایاء برمن کواه باش که هیچ‌طعام اندر دهان نگیرم تا آنگه که مردار برمن مباح باشد, پس ازمرسه شبانروز روزه گشادی ويك فرص در پیش‌نهادی و گفتی:الهی»دانم که این‌از آن‌مردار حرام‌تر نیست؛ وتو می‌دانی که کارمن بدان جای زسیده.است که از گرسنکی مرداز برمن مباح است ۰ بارخدایا؛ به رحیمی تومرا عفو کنی (۰ ۶.8 ) واز این‌فرص هرا نپرسی روز قیامت.این‌بگفتی واین فرض به آب؛تربکردی وبخوردی‌ومی گریستی ومی کَفتی که : خون مردار می‌شمرم وبسه بیچار گی می‌خوّزم. دوی بساز شا گردان کردیو گفتی:زنهار؛ لقمٌ حورد ناه دارید و احتیاط کاید که ا گر چندان نماز کنید که پشتهای شما دوتاشود وشب وروز برپای باشید. چون ستون خانه» هیچ منود ند ارد وبه قیامت حلاص نباشد تا شکم خود را از حرام و شبهه نگاه ندارید. حکابت بری بود به منیستان همه وقت قوت.حلال طلب کردی. او را نشان دادند که | گر قوت حلال خواهی به فلان شهر آمغی هست که برز گری کند. قوت حلال از نزديك وی یابی که وی ضبا ع خود دارد که از بدران حود میراث بافته است. این پیر برفت تا نزديك آن مغ و گفت: مرا لختی کندم باید که بخورم. مغ اورا پرسید که: از کجا آمدی! پیر گفت: از سیستان. مخ گفت: از سیستان] تا این‌جا راه دورست؛ و آن‌جا غله نیافتی که چندین راه بیامدی؟ پیر گفت: می‌بافتم» (ظ 1.8) ولکن‌قوت حلال ی جو ۳ وهرا به‌نزديك تو نشاد دادند. مغ گفت: این ضعتا. من از پدران میراث بافته‌ام ,. بود که مر | حلال باشد . اما سیم تو ندانم اژ ک‌جا آورده‌ای. ا گر سیم توحلال است تا ترا غله فروشم وا گرنه باز گرد. حکابت مردی از پیشینگان خواست. که حسلال نجورد . انسدر پاف اول ۱۳ سس مس اس تست اس مس ۰ بیابان می‌رفت و کیاها[ن] همی خورذ تساچندانی بخورد. که انحشای شکم او سید گشت: آنگه شبی به خواب دید که او"را گفتند که : اکنوان"شکم تو ازخرام پالك است. حکابت مطهر بن | لحسن رحمةالّهعلیه نشسته‌بود. ودیناری زرداشت که ازحبلال فتوح کرده بود. وقضارا! انسدران؟ میان راه ازوی بیفتاد, شا گردان گفتند. : جه می‌جوبی؟ شیخ کفت : دبناری زر داشتم 6 فتاه : باران طلب کردند ودینار بیافتند. شیخ در آن زر ورنگر بست و گفت: ندانم این آن‌است يا نه. کفتند: یاشیخ؛ ما این‌جا نشسته بودیم وهیج کس از ما دینار نداثشت. لابد دینار آن دینارست. (ه 9 ,۲ ) شیخ کَفت: نباید که‌پیش ازما کسی دیکر آد‌جا نشسته باشد ودینار از آن وی باشد. هزچند بکفتند؛ دیتأودئمیتد, حکابت ابراهیم ادهم رحبةاللّه علیه گوید: وقتی به‌بیتالمقدس بودم. چون شب‌اندر آمد ونماز خفتن بکردند ومردم پرا کنده شدند» ومن تنها در مسجد بماندم چوك شب پاره‌ای بگذشت دوفرشته در آمدند . یکی مر بکی را گفت: حس آدمی می آید» پند از م 1 از ادسیان کسی این‌جاست. اوجوآب داد» گفت: بلی؛ ابراهیم ادهم این‌جاست. کفت: ببجاره جنداد رنج برد وجهد کرد تابه‌درجه‌ای ر سید وناگاه بكك خطا بکرد و از آن درجه بیفتاد. گفت:جه کرد؟ کفت:وقتی به بصر هبو د» و نحر ما جر ۵ بود؟ يكك خر ما دید که‌درژ بر افتاده‌بود؟. پنداشت که از آنهی‌است.»برداشت و بخوردوچود ۱- رلا. ص ٩‏ / ۲ :۰ ۷-۱ ضبط کلمةٌ اول دد ال کاملا روشن تیست.. ا گر کلمةٌ نختین را «اندر» بخوائیم مقید هعنی است» .9 لی و آن‌اندر 4 با «آن‌زردر» مناسیتر می نما ید. ۳ در تاد سطر بعد یز درهمین حکا بت آمده است؛: وقتی خحرماار تو حر یدم و يك خر ما به‌زمیین افتاده بود؟ در «امتحب رونق المجا لس۰..3.» یکی بر زمون افکنده بود. ص ۲ ۰۷

— পৃষ্ঠা ৭১ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।