اس تست کت سح سس ِ " س ۳ سح تا رت لته __-_ ۸ ند پران آمد » گفت: ای جوانمرد؛ ابن چنین باريك مگیر که نه ابراهیم ادهمی ۱ ابراهیم کلید با غ مرخداوند باغ را داد و قصد رفتن کرد و گفت: من بیش ازانن اين شغل نکتم.بسیار الحاح کردند و گفتند:(9 4 ,]] ۳ و اهی تا مزدت ژیادت کنیم. گفت : البته من بههیج حال این کار نکنم زیرا که تا اکنون زد کار میدادند" 6 پس از این مزد دین میدهند و مرا به پارسایی منسوت "می کنند و این زیادث از پارسایی به مسن میدهند ۰ اين یگنت و برفت وروی به راه نهاد.پس از آناورا شقیق بلخی به شام دید. گفت:پیش وی رفتم وسلام کرذع و گفتم: يا ابراهیم» چه ام ی کتی؟ گنت: ازاين کوه تا بدان کوه می گردم وازاين شهر تابدال شهر میدو) ازبهر قوت حلالزیرا که این در گاه بجز قوت حلال نتوان یافت. حکانت بشر خافی رحمةالله علیه مرو بسود بزر کك و کرامات بافته بو د جنا ن که حعضر علبه السلام نه زبارت وی آمدی ۰ وجواتی بود سخت پارشا و با این بشر درلت بووی: رززی بشر متراین جوا را کفت؛ ترا آرژو ی کند* که حضر را علیهالنلام بیتی ؟ "نج وان گفت: بلی ۰ بشر برخحاست (م ۶:5) و او را با خود از شهر ببرون بنرة . دز صخرا قبهای سبز دیدند وبیری باجامةٌ سبز که درعیان قبه نشسته. بشر فرازرفت و بر وی سلام کرد. پیز کفت : این جوان کیسشت؟ گفت: جنوانی سخت سس تسکت" - در اصل: عی دا تنل, بات جه ی هط وم دهتد 6 دردوعارت ۶ پس ازاین مز ددین میدهنلد» و زاین زیادت از بارسایی با من فیده» اضلاح ۹ ۲ب جئینی ات دذ اصل . طرز استعیال این فعل مر کب درسه عبادت در درهمین کتاب باضبط آن درحکایت فوق الد کر احتلاف دارد: « گفتم: ای جوانمرد؛ ز تر اجه آرزومی کند 1) (م 6 ۰ 1)؛ و به فلان جای رو که مرا دوستی هست ور ترا آرزد میگند » (9 وه 1/۴۰ ودواژده سال بود تا مرا انادی شبرین آرذد میکرد» ( 68 ۰.]]. ع ت۳۲ رت سس رس [۳۳ پرهیز گارست وباخدمت بسیار. خضر علیهالینلام از آن جوان پر سید که: با لشکریان هیچ صحبت داز ؟ گفت؛ ندارم . گفت: پدرت داشته است ! گفت: آری. گفت؛ از پدر هیچ میراث بافتهای ؟ گفت : آری. چون آن جوان این سخن بگفت دروقت قبه وحضر علیه السلام را بازندیدند. حکابت ابراهیم بن شیبان رحمة الّه علیه گوید : ملکی بسود از ملکان روم ومراو را پسری بود که به عنابت حق شبحانه و تعالی به وی زنده بود واندر سر مسلمان! شده بود وینهان همی داشت. نا گاه پدادش حبر یافت وقصد کرد که پسررا بکشد . پسر بگریخت وبه دار اسلام آمد و روی آندر بابان نهاد وهمیرفتتامدتی بر آمد. زد 5 ,۶) قضا* اینجوان بیمار اسمیت روزی به عیادت وی شدم. او ر | دیدم در سان حالد حفتهو نعشتی درزیر سرنهاده وبیماری بر وی سخت شده. گریان شدم. گفتم: سبحاتالله؛ ملكك زادهای بتنها بدین جایگه افتاده و کسی نیست که اورا تعهدی کند. گفتم: ای جو انمرد؛ تسر اجه آرزو می کند؟ کفت: يك انار شیرین. بیرون آمدم واز همسایه ریسمانی وتیشهای بستدم وبه کوه رفتم ویك پشته هیزم بیاوردم و به چهار دانگت سیم بفرو ختم ويك انار شیرین بخریدم و بیاوردم ودرپیش وی نهادم. چشم باز کرد. گفتم : انار که خواسته بودی آوردم. گفت: از کجا آوردی؟ گفتم: هیزم آوردم وقصه باوی بگفتم. گفت: از یکی بپرس که آن کس که انار از وی ستدی جه مردست : پارساست بانه" چوذ بپر سیدم» پار سا نبود چنان که اونشان میداد .من اندوهگین شدم وباز ص۴۴۴ ی ۱- در اصل: »سلمانان, ۳۳ ظاهر آ ۲ و«ر 6۱ 1 ف افتاده استا, دراین کتاب مه قضا تا در موازد مظابه با «داه دبی «را»» به دوشکل بکار رفته است: «قضا دا آن زر درمیان راه از وی بفتاده (8 9 .۰ 1 ): «قضا اور ا مر کش فرار زر سك 6 (23-8 ,۲).
— পৃষ্ঠা ৬৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।