چچل وچپار پند پیر ان نگویی. عت: نگویم. گفت: منم سفیانبن سعیدالئوری» رحمةالعلیهم (۰)۷۲ ۱ «پس گفتم: هسرولیی وابدالی که درزمین است» تسومراورا شناسی؟ گفت: بلی » شناسم . جت : نام ایشان به جابی نبشته هست و وپدید هست که ایشان چند تنند و قصء ایشان جکّونسه است؟ گفت: چون پیغمبر...» (۰)۱۹۱ د - درچند مورد همین کلمل «گفت» با « گفتم» نیز از آغاز جملدها حلف شلده است؛ «پسچون شب در آمد» گفتم: جامه حواب بازانگن تا بخفتيم. گفت: یاحواجه؛ توشبها بخفتی؟ گفتم بلی. - خداوند توهیچ خفتد؟ گفتم:نه» که خواب درصفات او روا نیست» (۴۵ ۱ (پس کفتم: مردم که باشند؟ آن۵ که در مسجد شونیزیه باشد که من شب وروز دررنجایشان گرفتارم...» (۸۵). «ملك کَفت : و بحك» چه طب دانی؟ - درد گناه راعلاج کنم وجراحت مدصیترا مرهم توائم کرد. بیار تا جه داری. گفتم: ای مللكء ار تشاط وطرب مشغول شده [ای]» (۵۸). 7۳۳۹ سدح 4 لحن مجلس آو بان دربرخسی ازحکایتها لحن کلام نویسنده؛ شيوة بیان مجلس- گویان را به یاد خواننده می آورد که از آن جمله است آغاز یکی از حکانتهای مر بو ط بهابر اهیم ادهم: «آن جوانمرد جوانمردان» امیر محتشم ابراهیم ادهم رحمةاله علیه. امیر بلخ بود ملکث وملکثزادهبود»وسبب توبةً وی آذ بود که روزی بهشکار رفته بود وخر گوری در بیش افگنده بود وتبر در کمان نهاد و ازقفای وی اسب میتاعت.زمانی بود» خر گور روی باز پس- کرد وبهزبانی فصیح گفت: ای ابراهيم» لهذی خلقت وبهذی امرت؟ ای ابراهیم ترا از بهر این آفریدهاند وبهاين فرمودهاند تاتو بر اسبی نشینی و کمان بهدست گیری وچون من بیچارهای درپیش گیری؟ چون ابر اهیم این بشنید... » (۰)۵۳ ۶ مناجا نها «همه شب خلقان بیارامیدندی واو نیارامیدی؛ واوبربام آمدی وبر حویشتن نوحه کردی ومناجات کردی وهمی گفتی که: ایرازدان بند گان» ای دوستدار تایبان» ای غمگسار مفلسان؛ میدانی حال من و اضطراب من میبینی؛ برضعیفی و بیچار کی من رحمت کن و بر دل غمگین من ببخشای وبه فضل خود گناهان منعفو کسن وجانمن بسه دبدار خود شاد کن». «روشنایبی دیدم که از آنجا میتافت.فراز رفتم» آوازی حزین
— পৃষ্ঠা ২৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।