: ۱ 9 جچل . پند پیران این توجه وعنایت به «لفظ) و « صورت » موجب دشواری کلام وی شده باشد. دراینجا د کر این موضو ع را نیز لازم میداند کهنو بسندء کتاب با آن که بقيناً تمام حکایتها را از کتابهایعربی با فارسی کسه پیش .از روز کار زند کانی وی با در عصر او نوشته شده بسوده است اقتباسش کرده» ولی نظر بنده آن است که مولف پندپیران کارش از حا. يك مرجم یا کسی که حکاینهابی را از کتب مختلف بر گز نده؛ و بینالذفتین؛ به عنوان کتابی جدید » عرضه کرده باشد فراتر میرود. چه وی بیشك در کار نویسند گی نیز صاحب سبك و اساو بسی حاصض است. و این حقیقت را آشنابان بسه نثر فارشی دری هم از مطالعة این کتاب در میبا بند و هم از مقايسة آن با دیگر نسوشتههای.صوفیانه و منبری نظیر: شر ح تصرف اسرارالتوحید؛ منتخب رونقالمجالس بستان العارفین و تحفةالمریدین؛ مجالس مو لا ناجلالالذینزومیو..:. کهدر اختیار همگان قرار دارد. 4۶ ابجاذ سخن؛ کو ناهی واستقلال جملهها بکی از مهمتر دن احتصاصات نثر این کتاب ایجاز کلام است که تقر یبا در تمام مو ارد تدوجه خسواننده را به سود جلب می کند. نو یسنده در این کتاب مصود خودرا با کمترینالفاظ ودرقالب کو تام نرین جملههایی که مستقل است بیان هی کند وبه همین سیب است که کمتر میتو ان در حکایتهای اين کتاب جملهای را حذف کرد بی آن که بهسلسله ارتباط وقایع لعمهای و ارد شود. چه جملهها در کمال ابجازو بانظم منطقی در پیهم قرار کسرفته است . هر جمله برای بیسان معنای مورد نظر» نقشی روشن بعهده دارد که حذف هريك از آنها سخن را ناقص میسازد. با آن که ارائه چند مثال» ازنظر کثرت شواهد» کار سادهای نیست ذیلا بهذ کر چند نمونه | کتفا می کند. «پس خلق روی ازشهر بیرون نهادند و به وادی سباع شدند وازچپ وراست نگاه گردند. خو اجهابو الحسن نوری را رحمةالهعله دیدند که در زمین گوری رکنداه بود و آنجا فروشده بود و بخفته بود. مردمان شهر اورا بر آوردند وبراسبی نشاندند وبه شهر بردئد و به خانةٌ من فرود آوردند. چون روزی جند بر آمد قصد رفتن کرد و گفتم...» .)۱٩( «او دا پیش خرد خواند و بنگرست و گفت: ای غلام» خواهی که ترا بخرم؟ گفت: من بندهام» مرا باحواست واختیار چهکار؟ گفتم : چه نامی؟ گفت: هرچه خوانی. گفتم: چه کار کنی؟ گفت: آنچهفرمایی. گفتم: چه جامه پوشی؟ گفت: آنبحه پوشانی. گفتم: جهخوری؟ گفت: آنچه دهی. باخرد اندیشیدم که این غلامك سخت زیر است وی را بخرم. پس بها کردم واورا بخریدم و بهادادم» (۱۴۲). «عبدالله بنعباسرضیاللّهءعنهما گفت که: در روز کار ابسویکر رضیاللهعنه يك سال باران نیامد وثیات نرستوغله گران کشت و قحط اندرعالم پدید آمد که آن راوصف نتوان کرد. مردمان جمع شدند و وبه نزديك؛ ابوبکر صدیق شدند و گفتند : یا خلیفةٌ رسولاله» میبینی کهحال برچه جمله است. دعا کن تامگر دای عزوجلخلق را راحتی پدید آرد. هنوز شب نشده بود و آفتاب فرو نشده بسودو آفتاب بلند
— পৃষ্ঠা ২৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।