هابی مختلف از «نثرمرسل» فارسی. بطوری که امروز بعضی ازهمین آثار بهعنو ان نمو نههای کامل «نثرمرسل» در زبان فارسی شناخته شده- است : در نمونههای کامل ایسن کتابها قسواعد نویسندگی باصطلاح تاحدی «شکل» می گیرد؛ اهمیت لفظ در آنها فقط به بیان معنیمنحصر نیست» نویسنده درعین تسوجه بهساد گی و بیپیرایگی نوشتة ود ؛ درانتخاب کلمات و طرز قراردادن آنها در جمله به تکتههایی باريث توجه دارد. حتی عالماً عامداً وجای جای » چاشنبی از مسوازنه و سجمهای ساده: برنوشتة خود میافزاید تاسخنش موّثرتر افند. خلاصه آذ که نو بسندة چیرهدست در این نو ع نوشتهها عسلاوه بر «معنی»» هشیار انه ب4«صورت» نیز متوجه است ودرانتخاب کلمهها و ساختمان جملهها وارتباط جملهها وعبارتها با یکدیگر] گاهانه عملمی کند البته نه بدان حد که با «نثرفنی»» که در آن کفة لفظ وصورت از هرجهت بر کفهةٌ معنی میچربد» قابل قیاس باشد. ۱ باتوجه به آنچه بعرض رسید به نظر بنده اسلوب نویسند گسی «پند پیران» به کتابهایی شبیه است که درفرن پنجم تا هفتم هجریبسه سبکی بين بین- یعنی بین سبكث نوشتههای قرن چهارم از بك طرف و آثار فنی ومصنو ع قرن ششم وهفتم هجری ازطرف دیگر- نوشته شده است» ودر بین این آثار بیشتر به بهتریسن نعونههای نثر صوفیانه با نشرهای سادةٌ مجلس گویان که از آن روز گاران باقی مانده شبیهاست. زير | کتاب حاضسر دارای نشری است ساده و روشن که نو سنده با "اس وس ِ سی و # تست سس یی وا جملههای کوتاه ومستقل- که بندرت جملههای طولانی معترضه دز آن راه یافته است- مقصود خود رادر کمال وضو ح بیان می کند» کوتاهی جملهها وز نده و بویا بودن نثر بخصوص درهنگامی کهنو وسنده مکالمة بین دو تن را نقل می کند یادر آن جا کسه شخصی دلسوخته باخسدای خود راز ونیاز مینماید ونبز ایجازوصراحتی که دراین موارد بکاز- برده کاملا" قابل توجه است. در استعمال کلمات فارسی و عربی دراین کتاب تعادلی تقریاً چشمگیر محسوس استچه هم بسیاری از کلمات کهن فارسی با کلمات لهجهای در آن بکار رفته! وهم کلمات عربی نامهجور؛ کلمات مر کب ازدو جزء عربی وفارسی » جمعهای فارسی بسر کلماتعربی یاجمعهای عر بی نیزدر آن آمسده است. ازطرفدیگر نویسندة این کتاب ارجمند ازبکار بردن بسرخی مترادفات لفظی و بندرت جملههای مترادف ابائی نداشته است . همجنان که وی علاوه برمقدمةٌ کتاب که تقریباً يك پارچه موزون است و بساسجعهای ساده و گوشنواز همراه» درمتن کتاب ودر دل حکایتها نیز گاه گاه چند جملهة موزون یامسجع آورده است که همه بر لطف کلام میافز ادد؛ بی آن که ورب 1 کلمهها یی مانند: آرزوخواره, آرژو کردن» آمرز گار؛ امتخوان؛ سته (هت): باریف گرفن, بسامان» بای گرکردن پگاف پشیتگان: جاسم خحواب؛ جرنده ( > حشراتی از دوع شپش)؛ ببوند کردن (؛ وصله کردن)؛ دییرستان (:مکتب)؛ دست پیمان؛دیگی» دی (:دیروز)» روزنامه (: نامةاعمال)» سما عزدن» غایب کردن: فرمان پافتن کایین» کاوین» گسرمگاه» گزر؛ مجلس داشتن» مز دور کار(: مز دور )» مزدور گاه مزیدن مفاك؛ مهمانیخوردن» تاچیز کردن» زا لنده ۸ بیمار )؛ مر ۰۰.۵1 ,, برای فصیل پشتر راد؛ «فهرستلغات وتر کیبات» درپایان کتاب. مت تس کل
— পৃষ্ঠা ২৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।