چنین میبود یقیناً فظ «امامان» را سینت ود دو ازده پند پیر ان ِ ۰ دیکر مذاهب سنت وجماعت نست بهخا ندان پیغامپر و امامان شعان 5 1۳ ۳ ۰ ۰ ۳ حرمت ث دو دهاند. دلیل ان امر آن اسضت که مو لف درمقدمه کتای ۱ موق[ ۱ هم بر«اهلبیت» پیغامیر درود فر ستادهو هم در جند داستان از امامحسن؛ اما خی (سسد زوا ) سین ( سیسد سید ز اده حسین بنعلی)؛ امام زینالعا بدین وامام جعفر صادق الب رَّ 7 ؟ ۱ علیهم السلام بانکریم وتجلیل یاد کرده وبزر گواربهای ایشان را این « هس ۹ مه ۵ برسمردهاست ونیز درحعایتی که آزو اقعة کربلا ذکری بمیان آوزده, ٩ ۰ ظ ۷ ّ ز لحن سخنش بروشنی آشکار ست که این فاجعه و عاملان آتّرا محکوم کند: و« دیگر آنرم» ده می کند: « دیگر اد دوز [ کسه] حسینبنعلی رضیالقه عنهما بکشتین, *رب ... اورا بغارت کردند؛ فرزندان اورا بهانبیری بردند به دمشق» 6 (۴۱). دی همچنین بهشش بار زهر ) حسن آشاره نموده ودر حعایتی نبز از او بساعئوان (امیر الم منین »یاد کر وه است (۱)۴۴. خورانیدن بهاما ۱- مر لف ازذ کر لفظ وامامان درشدعة کتاب در عبارت و و ی 1 ِ 4 ِِ ۱ ی ت و تحیات بر پیغمبر آن و کزید کان محلق واعامان حق بخاص برسیداو لین ( ۳ 0 ۰ ۳ ۲ ۱ ۱ 0 مچتر بیخمبر ان محمد مصطفی صلی ال علیه وسلم و براهلبیت و یار ان باد د...» امامان شیعیان دادر نظر ند اشته چه دی «امامان را در ردیف «پیغمبر ان و کر بد ان یاه ِ ب ِ و کزید کان خلق» بطور عام فرار داده و اد بین ایشانون بخاص بر سرد ۱ 3 بت ۰ ح ۰ . 4 1 و لین 2 رین »درود فرستاده است» ازطرف دیگر آدردن کلم «امامان» ۰ ۰ ۰ ۳ پیش از نام پیغمبر اسلام حاکی از آن است کهوی به ععتی لغوی کلمة «امام» ینی مطلق «یشو ای مدهبی » نظر داشتهزه «امام» در اصطلاح خاصشیعیان اگر درودباد پس از نا َ ۰ ۰ ۰ : ۲ پیغمیر می آورد پیش از زا اود. دلیل دیکر این مدعا آن است که درضمن حکایتها افر اد مختلف» کا: ِ 4 سق اه ۰ ۰ ۳ جون: سفیان ودی(۳۱)؛ حسن بصری (ع): سریسقطی (۴۶): صالحبری نقدماً مصحح سس موضو ع دیگری که میتوانبد نوعسی ارتباط قلبسی و ارادت مولف را بهخاندان پیغمبر اسلام اثبات کند ذکر « رنگث سبز » است برای اشیاء گونا گون مانند قبهٌ سبز » (۸) جامهٌ سبز (۱۵۴۸)» جبة سبز (۲۵) اسبان سبز (۶۷)» چادرسبز (۰۱۲۲ قندیل سبز (۱۴۳) حط سبز (۱۵۷)» رقعةٌ سبز (۱۷۷) . وچنان که میدانیم «رنگث سبز» قرنها درجامعة مسلمانان بعنوان شعار شیعیان شناخته شده بوده است. همچنان که گذشت درمتن کتاب به زاد گاه ومحل افاست و روز کار زند گانی مولف اشاره نشده است. از نام افرادی هم که در این کتاب آمده است برای تعیین تاریخ ولادت ووفات مو لف و نیز تاریخ تألیف کتاب نمیتدوان استفاده کرد چه برخی از این اسامی مر بوط است به پیغامبران» خلفای راشددن بعضی از امامان شیعهو حلفای بنیامیه و امثال ایشان» و بقیه مربوط میشود به پیران و پارسایان وبزر گانی که درسهقرن اول اسلامی میزیستهاند نظیر : ابراهیم ادهم ابراهیم شیبان» انس:نمالك» احمدحنبل, با یزید بسطامی» بشر حافی؛ جنید» حبیب عجمی» حسن بصری,» رابعه» سهل نستری. سفیانوری؛ شبلی» عبدالله مبارك » عمرعبدالعزیز» مالكدینار؛ مصروف کرخحسی ؛ یحییبن معاذ رازی وغیره» که این گونه اسمها دردیگر کتابها نیز بسیار آمده است. فقط نقل حکایتی درباره ذوالشون مصری از قسول و منصور عمار (۶۰) وامثال ایشان دا باعنوان « امام مسلمانان» مخاطب ساختها ند. اژاین موضوع نیز همویدا می گردد ک-+ لفظ «امام» در مقدمهةٌ کتاب به معنی مطلق پیشو ای مذهبی است.
— পৃষ্ঠা ১২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।