مثنوی رباض الفقر. الا ای ساقی پیمانة عشق رسان بوی محیبت در دماغم ز کثرت سوی وحدت مجتذب باش نقاب تن ز وی جان برافگن بده تیغ بکف عشق سرفراز گمان را مرتفع ساز از یقینم دل بی عشق خانه بی چراغ است بیفروز آن چراغ وجد ارواح چنان مضراب زن بر ارغنونم بجام من فگن صهبای مستی اساس عشق را محکم قدم ساز صلا. ده میکشانرا بجامی به از طوق مطلا خل عشقت چو لاله داغدار شوق خود کن چو بلبل روز ما صرف فان دار مگردان نقد عمرم تلف اغیار بساحل مانده ام لب تشنه در ریگ زبانی را عطا بفرست سیلاب اس 2 ۷/1 620060 رهم بکشاء سوی میخانة عشق یالب شوق خود گردان ایام فرار بخش جان مضطرب باش ز نور جان جهانرا ساز روشن ز تن دیو دنی را گو سرانداز که تا عکس رخ مقصود بینم چو عشرتخانة گو بی ایاغ است که تا منفی شود ظلمات اشاح که . برباید بگلبانگ جنونم کزو ویران شود معمار هستی بنای عفل جزوی منهدم ساز غزالی بیدلان افگن بدامی به از صد احترامی دذل عشقت چو قمری بسته طوق ذوق خود کن شبم چون شمع در سوز نهان دار رسان در دست نقد قرب دلدار ز بی آبی درون برنار چون دیگ کزین ریگم برد با خود سوی آب
— পৃষ্ঠা ১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।