سی و دو بیشگفتار است که کلم علیا و حکمت کبری و عروهُ وثقی و صبفه < خستی خوانده شود؛ زیرا آنان حجّتهای خدایند در دنیا و آخرت به علم کتاب و فصل خطاب: اولیک آبائی فجننی بمثلهم اذا جَمَعَتنا یا جریر - المجایع با این کیفیت برای میرداماد بسیار آسان است که ارسطو و افلاطونی را که «اسطوره» و «نقش فرسوده» معرّفی گردیده و مردم از نزدیک شدن به آثار آنان منع شده بودند که: تفل اسطور؛ ارسطو را بر در احسن الملل منهید اوّلی را «مفیدالصناعة» و «معلم المشائین» و دومی را «افلاطون الشریف» و «افلاطون الالهی المتأله» بخواند و آسانتر آنکه ابونصر فارابی و اینسینا را که پیش از این نحسی روزگار و آثارشان دردزا و بیماریآور به شمار میآمد اولی را «الشریک لمعلّم» و دوهی را «الشریک الزیاسی » بنامد و با این گونه مقدمات تعبیر «شیخین» (< اینسینا و فارابی) ای قرع اس فان او اک یا زقس را بان قیاقش اش طوسی بکار میبردند. با این تمهیدات همان کتاب شفا که شقا خوانده میشد مورد تکریم و تبجیل علما و دانشمندان قرار گرفت و دانشمندانی همچون سیّداحمد علوی شاگرد و داماد مير داماد مفتاحالقفاء و غیاثالدّین منصور دشتکی, مغلقات الشفاء و علامه جلی فقیه و محدث کشف الخفا فی شرح الشْفاء را به رشتة تحریر درآوردند و از همه مهمتر آنکه صدرالمتألهین یعنی ملاصدرای شیرازی تعلیقه بر الهیّات شفا نوشت. تا راه فهم ودرک اندیشههای ابنسینا را هموار سازد. با این عوامل سنت سینوی يا فلسفه این سینا که در جهان تستن متروک و منسوخ گردیده بود در جهان تشیّم و ایران راه تحوّل و تکامل خود را پیمود و جانی دوباره یافت و از این جهت است که ملامهدی نراقی که در فقه معتمددالشيعة را مینویسد؛ و در اخلاق جامعالعادات را به رشتهٌ تحریر درمی آورد؛ در
— পৃষ্ঠা ৩৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।