Qaṣīdah-ʼi ʻishqīyah dar ḥaqīqat-i ʻishq-i ilahī
/ ৩২৮
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

بیست و هشت بیشگفتار مه چه ده ابونصر فارابی و ابن سینا دو چهره ممتاز در اندیشه‌های فلسفی چنان چهره‌ای زشت یافتند که ننگ زمان و نحسی دوران به شمار آمدند: قد ظهرث فی عصرنافرقة ظهوژٌها شوم علی‌العصر لا تقتدی فی‌الّین الابما | دانشمندان اهل ستت و جماعت فلسفهُ یونان را مقابل با قرآن قرار دادند و کتابهایی همچون ترجیح اسالیب القرآن علی اسالیب الیونان و رشف النصائح الايمانية فی کشف الفضائح الیونانبه نگاشته گردید. ابن سینا «مختث دهری» و کتاب شفای او «شقا» خوانده شد و از آن به سرمایةُ «مرض» و بیماری تعبیر گردید: تطعنا الاخَوّة عن معشر بهم مرض من کتاب الشفا فماتوا علی دین رسطالس و متنا علی مذهب المصطفی شناعت فلسفه و نفرت از فلاسفه به حذی رسید که داتشمندی همچون این تجا اربلی در حال احتضار آخرین گفته‌اش: صدق‌اللّه العلی العظیم و کذب ابن سینا بود. عرصه بر فلسفه و فیلسوفان و آثار فلسفی چنان تنگ گردید که در مدینة‌السلام یعنی بغداد وزاقان و کتابفروشان را به سوگند وا داشتند که کتابهای فلسفه ‏ وکلام و جدل را در معرضص فروش نگذارند و کتابهایی نظیر کتاب صون‌المنطق و الکلام عن المنطق و الکلام و القول المّشرق فی تحریم المنطق جلال‌الذین سیوطی مورد پسند اهل دین و حافظان شریعت گردید و ارباب تراجم دربارة کسانی که به فلسفه و علوم عقلی می‌پرداختند. می‌گفتند: «دنئس نفسه بشی‌من العلوم الأوائل». در این میان بسیاری از دانشمندان کوشیدند تا این شکاف میان دین و فلسفه را از بين ببرند ولی موفق نشدند از جمله آنان ناصرخسرو فبادیانی بود که کتاب جامعالحکمتین خود را نگاشت تا میان دو حکمت یعنی حکمت شرعیّه و حکمت عقلیّه آشتی دهد و جدال و نزاع میان فیلسوف و اهل دین را بر طرف سازد ولی در اين راه توفیقی به دست

— পৃষ্ঠা ৩২ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।