Qaṣīdah-ʼi ʻishqīyah dar ḥaqīqat-i ʻishq-i ilahī
/ ৩২৮
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

مهدی محقق بیست و هفت شیخ الرئیس از جمله: «عمی آوتعامی». یرو کروغان الْعْلب» فروگزاری نکرد. مخالفان فلسفه برای محکوم کردن اندیشه‌های فلسفی به هر وسیله‌ای متوسل می‌شدند گاه بر تعبیرات و تفسیرات فلاسفه خرده می‌گرفتند و می‌گفتند مثلاً فلاسفه از تعبیرات قرآنی معانی را اراده می‌کنند که مقصود و مراد صاحب وحی نبوده است مثلا «توحید» و «واحد» را تفسیر می‌کنند به «آنچه که صفتی برای آل تست وی 2 از آن دانسته نمی‌شود» در حالی که توحیدی را که رسول (ص) آورده در بردارنده این نفی نیست بلکه الهیّت را فقط برای خدای یگانه اثبات می‌کند. و گاه الفاظ نامأنوس علوم اوائل را که وارد زبان عربی شده بود بهانه می‌کردند همچون سولوجوسموس (< قیاس منطقی) و انالوجوسموس ( قیاس فقهی) تا بدانجا که از هر کلمه‌ای که با سین ختم می‌شد اظهار نفرت می‌کردند و به قول ابوریحان بیرونی آنان حتی نمی‌دانستند که سین نشانةُ فاعلی است و جزو نام به شمار نمی آید و در اين مقوله کار بدانجا کشیده شد که برای کلمه «فلسفه» که مشتق از کلمه یونانی «فیلاسوفیا» بود یعنی دوستدار حکمت وجه اشتقاق توهین آمیزی را که ترکیبی از فل (-کُندی) و سَمّه (< نادانی) است وضع کردند چنانکه لامعی گرگانی صریحاً می‌گوید: دستت همه با مرهفه پایت همه باموقفه وهمت همه با فلسفه آن کو «سَفّه» را هست «فل» و یا شاعری دیگر به نقل از ثعالبی می‌گوید: ۱ و دَغ عنک قوماً بُعیدونها ففلسفة المرء «فل السَمْه» نکوهش و مذمّت فلسفه و فلسفیان به ادییّات و شعر فارسی هم سرایت کرد که دو بیت زیر از خاقانی و شبستری شاهدی بر این امر است: فلسفی مرد دین مپندارید حیز را جفتِ سام یل منهید دو چشم فلسفی چون بود احول ی یا ی تیان میا

— পৃষ্ঠা ৩১ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।