Qaṣīdah-ʼi ʻishqīyah dar ḥaqīqat-i ʻishq-i ilahī
/ ৩২৮
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

مهدی محفق بیست و بنج فلسفه در قرون نخستین از قداست و شرافت خاصی برخوردار بود و با طبَ عدیل و همگام پیش می‌رفت. فلاسفه خود اطبا بودند و طبیبان هم فیلسوف تا بدانجا که فلسفه را طثِ روح و طبٍّ را فلسفه بدن به شمار آوردند. ابن سینا کتاب پزشکی خود را با نام متناسب با فلسفه یعنی قانون و کتاب فلسفی خود را با نام متناسب با طبّ شفا نامید. شب‌ها که به درس می‌نشست به ابو عبید جوزجانی کتاب شنفا در فلسفه و به ابو عبدالله معصومی کتاب قانون‌در طبّ را درس می‌داد و این روش آمیختگی طب و فلسفه تا دوره‌های بعد ادامه داشت چنانکه ابوالفرج علی بن الحسین بن هندو به نقل از صاحب تاریج طبرستان در مجلس درس خود در طبرستان از سوئی فلسفه سقراط و ارسطو و از سوئی دیگر پزشکی بقراط و جالینوس را درس می‌داد از اين روی او در فصیده‌ای که مجلس درس خود را صیاقل‌الالباب می‌خواند که در آن عروس‌های ادب به جلوه‌گری می‌پردازند گوید: من علم سقراط و رسطالیس و علم بقراط و جالینوس و دو پزشک بزرگ طبرستانی یعنی علی بن ربّن طبری و ابوالحسن طبری کتابهای خود فردوس الحکمة و المعالجات البقراطيةً را که هر دو در علم پزشکی است با فصلی در فلسفه آغاز می‌کنند.و این سنت علمی که طبیب فاضل باید فیلسوف هم باشد تا بتواند به اصلاح نفس و بدن هر دو بپردازد کاملا شایع و رایج بود و کتابهای فراوانی تألیف شد که معنون با عنوان مصالح الأنمُس و الأجساد بود و رازی هم که کتاب الط الزوحانی خود را نوشت در آغاز یادآور شد که این کتاب را عدیل الط المنصوری قرار داده است تا جانب جان و تن هر دو رعایت شده باشد.در غرب عالم اسلام یعنی اندلس نیز امر به همین منوال بود چنانکه شاعری در مدح ابن میمون چنین گفته است: اری طبّ جالینوس للجسم وحدة و طبّ آبی عمران للعقل و الجسم

— পৃষ্ঠা ২৯ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।