مقدمه کوس لمن الملکی زدند با چون سربداران سبزوار و ملوک کرت در هرات خطبه و سکه به نام خویش کردند. بطوری که درین فاصله. جوپانیان در آذربایجان و نواحی شمال ارس و جلایریان در تبریز و بغداد و آلاینجو در فارس و سربداران در سبزوار و آل کرت در هرات و طغاتیمورخان در استراباد و مظفریان بر اصفهان و فارس و یزد و کرمان سلطنتی به امتقلال داشتند و هر یک از آنان به محض احساس قدرت بر دیگری میتاخت تا این که در سال۷۷۱ همجری؛ مردی بهنام تیمور گورکان در ماوراء النهر پس از یک دور؛ طولانی کشمکش با امرای محلی و جنگ با رقبای خویش, بر تخت سلطنت نشست و به تدریج دولتهای مزبور را یکی پس از دیگری از میان برداشت یا تابع و حراجگزار حویش ساخحت و بار دیگر بر سراسر ایران بلکه بر سرزمیئی از مغولستان تا دربای مد یترانه و از استپهای روسیه تا دهلی دست یافت و پس از این فتو جات عظیم در صدد حمله به چین بود که در چهارشنبه ۱۷ شعبان سال ۸۰۷ در شهر آثرار در گذشت. در چنین وضعی میتوان حال مردم ایرآن و وضع اجتماعی و اقتصادی آنان را در میان کشا کشهای باباننا پذیر این داعیهداران و گردنکشان دانست. بیهوده نیست که شاعر بلند پایهای چون حافظ شیراز» در شکایت ازین اوضاع می گوید: این چه شوری است که در دور فمر میبینم همه آفاق پسر از فتنه و شر میبینم یا در غزلی دیگر به مطلع: صینه مالامال دردست ای دریضا مرهمی دل ز تنهائی به جانآمد خدا راهمدمی آرزو میکند که کاش+ترک سمرقندی» بياید و بدین جنگها ر کشتارها و حونریزیها و غارتها پایان بخشد و مردماندکی روی آسایش بینند و به ابهام چنان که شیو ارست
— পৃষ্ঠা ৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।