۱ ۰ داشته است. می با یست در جانبازی و جلادت و استقامت سرمشق نس ال کي که و آنگاه شور و لطف عرفانیای که نمودادها یششمسومولوی بودند بر آن اضافه کر دا همیشه نوشو نده وهمیشه جوشان. اینکه بیو سته حماسهة نا آدامی و بیقر اری را سر می کند» برای آن است که میخواهد نیروی روندهای را درجامعه به جریان آودد. عرفانی که او توصیه میکند, عرفانی گرم و پریاست؟ از تنبلی و تسلیم و بیکاد کی بهشدت بیز از است. درو ایع جوهر عر فان" | میجو بد» نه پبر ایههاثی که صو فیان دور انحطاط و درویشان جلمبر بر آن بسته بودند. طر یثه ای که ابال دربرابرانسان شرقی خود میگذارد؛آن است که پساد اعتقاد محکم به اسلام» کار وسادکی وقناعت و عزت نفس را در پیش گیرد؛ و از مر گگ نترسد. سبکیار و ثا بتقدم و فسادناپذیرراه زندگیرا بسپرد: تر کیبی باشد از بو لاد و بلور, بولاد اسلام آغازین و باور عرفان. اقبال شاعر سباسی است, ولی نه سیاسی به مفهوم آنکه مسائل دوز دا به شعر در آورد. میخحو اهد از اصل و پایه شرو ع کند» طبعت و مسیر فکری مرد زمان ود دا تغییر دهد تا از او يك انسان خودآ گاه بسازده همانگونه کسنه #ب مولانا در پی ان انکامل بود. اینفرد خودآگاه دیگر میتوان مطمثن بود که راه حودرا پیدا می کند. ۱ اقبال تا حدی شبیه به ناصرخسرو است. شعرنمیگوید برایآنکه سخن حو شا یندز یبائی گفته باشد. شعر میگوید برای آنکه از آن خحاصیت « درمانی » بجو بد. بههمینسب در کلام او وصف طبیعت دست» آنگونه که در نزدشاعر ان دیگرمیشناسیم؛ غزل عاشقا نه نیز نمی بینیم. اقال برای زن بامعشوقی نمیسراید. موضوع شعر و مخاطب کلام اومردم هستند. در شعر او همواره با عصب و حون سرو کار دادیم با انسان زنده گوثی همهجا به او نوله پا میزند که برحیز | شعردور ان مشروطهٌ خودما نیز تا اندازهای همینخحاصیترا دارد» چونسرودههای بهار و عارف وفر ی یزدی وامتال آنان که آنان نیز حتی غزلرا تبدیلمی کنند بیان نظرسیاسی. با این تفاوت که اینانسر ایند انسانسیاسی» انسانمعترض اند؛ درحالی که اقالشاعر انسان دگر گونشو نده است کهبا بد تغییر ینبادیدا ازخویش سح را سا مت
— পৃষ্ঠা ৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।