1 اقبال پس از چهار سال اقامت در اروپا سرخورده و مکدر به کشورخود باز کست. فرهنگک مادی ماب غرباورا دلزده کرده بود. تمدن اروپاگیدا باهمهة نیرومندی و جاذبه, رو بهروی به سر اشببی میدید. می حواست درعمقفرهنگث کهنمشری به جستجوی داروی معجزه آسائی بر ای علا.ج دردهای زمان ببردازد. از این روقدیمو جدید را در کنارهم نهاد وعواست تا فردا را اردیرور بزایاند. موضوعاتیرا که بهکارمی برد درواقع همانموضوعات شناخته شده عرفان اير ان است. منتها می کوشد تا تراشتازهای به اینصخرء کهن بدهد. گاهی ناصر حسرو و سنائی زمانی حافظ و بیش از همه مو لوی دا به یاد می آورد. بر آن است تا گذشته را با امروز انطباق دهد و از آن نتیجهگیری سیاسی - اخلاقی بکند. حوانند گا نش را به قلمرو فکری بایزید و عطار باز می گرداند و می کوید که کرحه در دنیای | کنون ژد کی می کنید با بد همانصفا واستحکام روایرا داشته باشید که این گذشتکان دافتند. این عصوصیت. شعر اورا به درختیشبه می کند 7 که دارایکنده کهن وشاخههای نواست. اقبال به مخاطب شعر خویشمی گوید: خود باش و دعر باش؛ به خود با ز گرد ودگر گون شو. فاسفة خودی او کسه "آنتندر بر آن تکبه دارد» بازیافت اصالت است. از رو و ذخاثر وجود خحویش مایه کُرفتن» به سر چشمه رویبردن. می گو ید : زوائد تاریخر | ار حود فروافشان؛ #شها یفر بیندة .دن غربرا ندیر؛ ساده واستوارباش مانند انسانهایر استین. افبال دوسر چشمهة اصلی فکر دارد: یکی فر هنک عر فا نی ايران و دیگری صدز اسلام. به نشانهٌ این دو سر جشمهٌ فکری یکی از کتا بهای خوددا ز یور عجم نامیده استودیگری ارمغان حجاز. آنچه موردنظر اوست رستاخیز مشرقاست» دبرای اين منظور از اين دومنبع طلب فیض می کند . اقبال به چبر تاریخکار ندارد. معتقد است که هرقوم درهرزمان. به یروی شور و ایمان میتواند منشاً کردارهای بزرگ گردد. ازاینرو دعوت او آن است که همه مسلمانان شرق» ازهر ملیت که باشند بهحود آیند و بر گرد این معبد فکری عاطفی اسلامی - عرفانی» يا حجاز و ايران حلقه بز نند. نتیجهای که میخو اهد ازاین دومنبع فیض بگیرد» باید به صورتخودی و شور جلوه کند. اسلام آغازین که جنگندههائی چون سمد وقاصوخا لد بنو لید
— পৃষ্ঠা ৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।