مرآه المرمین: (سفرنامه مکه) مرکز تمقیهات رایانهای قائمیه اصفهان ۱۷۷۷۷۷۰)۵۲۱۵۵۲۱۱۷۵/۱۰۵۵۲۲ صفهه ۱۸ از اعا۳ بار دیگر ناظر بنای کعبه و اینبار به دست رسول و بر گزیده خداوند» پس از آن در عرصه ولایات شام سرگردان و ناظری بر گناهان قوم لوط و ترسی که از اعمال آنان بر دل و سینهام چنگ میزد و گویی میدانستم که پایان حیات قوم لوط به کجا خواهد کشید. مرآ الحرمین» سفرنامه مک ص: ۱۲ پس از آن خود را س رگردان و حیران میان صفا و مروه» همراه هاجر بانوی حضرت ابراهیم خلیل» همچون تشنهای در بیابان و کویر شنزاری که گرمای آن عطش آدمی را صدچندان میافزود که با ضربات پاشنه اسماعیل- علیه السلام- آن کودکک نبی به هوش آمدم و جرعهای از آب زمزم به دور از چشم هاجر و قوم تشنه جرهم نوشیدم که حیاتی دوباره یافتم و ترسان و لرزان از اينکه اگر متوجه نوشیدن جرعه آبی شده باشند چه خواهد شد. طولی نکشید که شاهد آبادانی مکه بودم و بار دیگر بنای کعبه این خانه الهی و شوق زیارتش همان عطش قبل از نوشیدن جرعهای از آب زمزم را داشتم و آرزوی آنکه هر چه زودتر بنا به اتمام رسد تا همراه تعالیم جبرئیل به ابراهیم خلیل و اسماعیل- علیه السلام- من نیز آداب آن بیاموزم» گوئی که آداب حج آدم- علیه السلام- را فراموش کرده بودم و منتظر اجرای مراسم حج» اینبار به همراه ابراهیم و اسماعیل. پس از آن شاهدی باشم بر نفاق اقوام و نزاع جراهمه و خزاعه و تسلط یکی بر دیگری تا آن زمان که باز شاهدی باشم بر معصیت اعراب و نصب اساف بر سر صفا و نایله بر سر مروه و هبل بر سر کوه اخشب و بدل شدن خانه خدا به بتکدهای و اينکه چگونه اینبار گناه را حمل توان کرد منی که از دیار پارس در وادی عربستان سرگردان بودم و گوئی از گرمای آتشکدههای پارسیان به سرزمینی پناه برده بودم که گرمای بیابانها و ریگزارهای آن را بر گرمای شعلههای آتشکدهها ترجیح داده بودم به شوق زیارت کعبه؛ و حال باید ناظری بر معصیت و گناه کسانی باشم که بیخبر از حرمت خانه خدا بودند. مگر چه کرده بودم که چنین میبایستی کفاره گناهان میپرداختم» اما نویدی و نوری شوق افزا از دور هویدا بود که بدان دل بسته بودم و تمام امید و آرزویم آن نور بود که آدمی همواره به امید و آینده خوش زنده و امیدوار است. در اين امید و خیال بودم که ناگه صدای ابرهه و فرماندهانش به همراه صدای شیهه اسبان و صدای زره سربازان و پیلان تنومندش واهمه دیگری در دلم پدید آورد که اگر پای اینان که تا بن دندان مسلح بودند به مکه رسد از مکه و کعبه نشانی باقی نخواهد ماند. مرآ الحرمین» سفرنامه مک ص: ۱۳ و من چه کوته فکر و سادهاندیش بودم و غافل از آن که صاحب بیت» حافظ خانه خود است و این سخن عبد المطلب گوئی شوقی دوباره و حیاتی تازه به کالبد نیمه جان و ترسان و لرزانم داد. سپاه ابرهه در نزدیکی مکه به فرمان الهی توسط مرغان ابابیل که از طرف دریا به سمت مکه در پرواز پودند نابود شدند و کعبه همچنان پای برجا و استوارتر از کوههای اطراف مکه و برافراشتهتر از قله دماوند و نابودی سپاهیان ابرهه» اشک شوق از دید گانم روان گشت اما نه. هنوز ته دلم چرکین بود از بتانی که به ناحق در خانه خدا جا خوش کرده بودند. و من امیدوار و منتظر آن نور الهی که بر فراز مکه بود و هر لحظه درخشانتر میشد و نوید نابودی بتان را میداد تا آن شب که زمین مکه نور باران گشت. و آن زمان که سران قریش به تجدید بنای کعبه پرداختند و نزاع بر سر نصب حجر الاسود که شرف و افتخار آن نصیب کدام دودمان و خانواده باشد و درایت و تدبیر محمد امین- صلی الله علیه و آله- خانمه دهنده آن غائله پیش آمده که فرجامش ممکن بود بس ناگوار باشد. و نصب حجر الاسود به دستان مبارک بر دیواره کعبه تا آن زمان که گوشهنشین عزلت در غار حرا شد. و اینبار نور الهی بر فراز غار حرا تا آن روزی که وحی الهی آن حضرت را به نبوت برگزید که نشان از اتحاد و یگانگی و وحدت میداد و خبر از انهدام بتان و نوید باز گشت شأن مکه و پاکیزه شدن از هر نوع بتی که حتی تجسم آن قلب هر بینندهای را به تپش
— পৃষ্ঠা ১৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।