ثنای خدای متعال جل جلاله عم نواله بنام جهاندار جان آفرین خداونلد بخشنده و دسستگیر سر بادشاهان گردن فسراز عزیزیکه از درگهش سر بتافت نه گردن کشان را بگیرد بفقور و گر خشم گیرد بکردار زشت پرستار امرش همه چیز و کس بنی نه متسغنی از طاعتش پشت کس چو ذکرش نمودی تو ورد زبان تال در آینهدل کی بای طلسب ره بدینجا بسری مگربوی از عشق مستت کند بدرد یقین پبرده های خیال بشر ماورای جلالش نیافشت نه بر اوج ذاتش پرد مرغ وهم درین ورطه کشتی فرو شد هزار درین بحر جز مرد داعی نرفت حکیم سخن بر زبان آفرین کریم خطابخش و پوزش پذیر بسدرگاه او بر زمین نیاز بهر درکه شد هیچ عزت نیافت نه عذر آوران را براند بجور چو باز آمدی مراجرا درنوشت آدم و مرغ و مورومگس نه برحرف او جای انگشت کس بیابد ترا نوری اندر زمان صفای بتسدریج حاصل کنی و زینجاببال محبست پسری طلبکتار غهسله السفت: کنیا نماند سرایرده الا حلال بصر منتهای جمالش نیافت نه در ذیل وصفش رسد دست فهم که پی دا نشد تخته برکنار گم آن شد که دنبال راعی نرفت مپندار سعدی که راه ص فا توان رفت جزدرپسی مصطفی
— পৃষ্ঠা ৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।