مهدی محقق / ۳۵ «گویند روزی او را طلبید و الا خلعت گرانبها و توقیع اقطاعی مشتمل بر پنجاه هزار درهم عطا فرمود و حنیّن مراسم شکر و دعا و ثنا بجا آورد و بعد از سخنان گوناگون. خلیفه اظهار فرمود که مرا دشمنی است و میخواهم دفع او. به دوائی قاتل. نمایم. باید که تدییر چنین دوائی کنی! و نباید اين امر فاش و آشکارا باشدا! بلکه در اخفاء و اسرار آن کمال مبالغت باید نمود! خی گفت: یا امیرالممنین! هرگز تعلم چنین دوائی نکردهام و نیاموختهام و نمیشناسم مگر این ن ادوية نافعه را و هرگز در ضمیرم خطور نکرده بود که امیرالمومنین حنین خدمتی خواهد فرمود! اکنون که امیرالمومنین میخواهد. رخصت فرماید بنده را تا برود و تعلم نماید آن را که امیرالممنین میفرماید! خلیفه دیگر بار در ترغیبات افزود و ترهیبات با آن برآمیخت و از حنیْن به غیر مثل جواب اول. ظاهر نمیشد. پس خلیفه فرمان داد تا وی را در بعضی از قلاع محبوس گردانیدند و کسان بر وی موکُل گردانید تا گاه گاهه خبر او رسانیدندی و مذت یک سال در آن محبس بماند و همه اوقات صرف نقل و تفسیر و تصنیف کردی و پروای آن حبس و مشمّت از وی ظاهر نگشتی و چون سال برآمد. خلیفه دیگر باره به احضار او فرمان داد و اموال گرامی طرفی و آلات شکنجه و تعذیبات طرفی. در نظر او بنهاد و همان تکلیف سابق اعاده فرمود و گفت: مقصود به دیر کشید و لابُد. اجابت آنچه خواستهام باید کرد که این اموال و اضعاف آن. تو را خواهد بود و اگر بر امتناع اصرار خواهی کرد. این عقوبات خواهی کشید و عاقبت به فتل تو خواهد انجامید! دیگرباره تین عرض کرد که يا امیرالمژمنین سخن همان است که عرض کردهام و مرا معرفت به آنجه مقصود امیرالمومنین ین است. حاصل نیست و تعلم آن نکردهام و جز در تعلم اشیاء نافعه کوشش ننموده!م! باز خلیفه گفت: : در فتل خود سعی میکنی! و لامُحاله امر به قتل تو میکنم! گفت: یا امیرالمومنین مرا پروردگاریست که در موقف اعظم بازخواست حق من خواهد کرد. پس اگر امیرالمزمنین اختیار آن خواهد فرمود که بر نفس خویشتن ظلم فرماید. اختیار اوراست! این وفت. خلیفه تبشم نمود و گفت: يا خن خوش باش! و از جانب ما خاطر جمع دار که مقصود ما از آنچه کردیم امتحان تو بود. زیرا که ما را حذر و احتراس از کید ملوک
— পৃষ্ঠা ৪৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।