Zarb al-Maslib
/ ১০৮
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

2 ۲ ۲ ر حراص بود بر آنکه بای شنود موافق حال خود چون موافق نبود آن را کاره باشه و شایه که گوید اب «گو و دیگر بگو و ذشایه قران را دران معرض آرردن که ازای کراهت ید و باه که همه [دت ها «وافق هر کس دبود و اگر بینی موافق او دیاش و بر رفق حال خود بذزیل کنه چه راجپ نیست که از شعر ا فیم کذنن که شاعر خواسنه است اما قران را نشاین که ثفزیل کاذه بر آند یِشهٌ خود و از معنی قران بگرداننه پس سب اخنیار مشائخ توال را ایس بوده است که گفثه آمد و حاصمل این معاني بدو سب باز آیه دکی ضعف شنونده و دیگر بزگب داشتن حرمت قران تا در تصرف اندیشه نافئد مقام سوم در سماع حرکف و ردص و حاهق درد ن, است شرچه زان مغلوب بود ور 4 اخثنیار باشی بآ *اخوذ زبود و *رچه باختیار کند نا بمرنمان نماید که از صماحب حالت ست و نباشد حرام بود که اي عبن نفاق باشد ابو القاسم نصرآبادی گفس تن میکویم که این وم جون بسماع مشغول باشزه خر ازانکه بغیدت (بوعمر بن نجید گذت اگر سي سال غیبمت کنند ببثر ازانکه در سماع حالنی نمایند بدروغ و" بدانکه سل ترین کعی بانه که سداع میشنود و ساکنن باشه وه بر ظاهر وي پیدا نبایه و قوث ار چذان بو که خود را نگاه توانه داشت ۵5 آن خر مف و پانگت و گربهة از فعف بود لیکن چابن قوت کمتر بون و همانا معنی آنکه ابوبکر ری الله عذه گفمت - کذا کما کانم دم تسم قلوینا ان بود که قودت قلویدا یعنی نمی و

— পৃষ্ঠা ৫৪ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।