۳1 جاش را هاث گویند تا فغیعی خود بچنین ددبوده بوشند و هرکه اعنقاد دار که این حرام و فسق سم با حنیسمن و خون او مدا سمت انچه از پیران گوبند و حکایت کنذد که ایشان بکودکيی نگریسننی یا دررغي باشه که میگولند برای عذر خود یا اگر نگریسنه باشد بشموت نبودی باه پاکة چذانکه کسي در سيبي سرخ نگرد را در شگوفه نیکویا باشد که آن پیر را نیز خطا افناوه باشد که نه همه پیران معصوم بافذد بآنکه پیری را خطاي افتدیا برري معديتي بود آن معصیت مباج نشون و حکایت و قصهّ دارّد علیه السلام رای آد گنه آذد نا گهان نبری که هیچکس از چندن بر ایمن شود اگرچه برش بود د آن نوحه و گریسئن و ثوبه ري ازان حکایت کرده اند ثا [نرا بحجت بکیری ر خود را معدرر داري ووالت سب دیگر «ست لیکن آن ذادر اسمب که کس بود که اررا دران ی موفدانرا باشد چیزها نماینه و باشه که جوادر لیف و ارواح نجیا ایشانرا کشف افنه بمذالي و آنگاه آن کثف باه که بصورت آدهی بود دز غایت جمال که مذال ابه در خور حقیقت بمعنی بوه ر چون آن معني در غایت کمال بود درمیان معاني عالم ارداح مثال آد از عالم ورت در غایمت حمال داشن ر درءرب هیچکس نیکو ثر از دحیه کلبي نبود و رسولالله صلعم جبرئیل را عءلبه السلام در مورت اء دیدی ]نگ بای که چیزی ازان کشف افژن دور .وت امر وی نیکو و ازان ادلی عم
— পৃষ্ঠা ৪৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।