ر «۷ ) 5 ویه آررد و اندوه ر| در دل زیادت کذد و دربنیز مزد بون چون نوده بو تقهبر خود کاد در «ساماني ر بر گذاهان که بروی رفنه است و بر انچه رز ري فوت شده از درجات بررگ و از خونودی حقاعالی چنانکه نوده داوّد علبه |لسلام که چندان نوحه کودي که جذازها از پیش اد بر گرفتندی و از را دران الجان بوي ر آراز خوش اما اگراندرهي حرام بود دز دلنوحه حرام باشد چذانکه ار را کسی «نوده باشد که حفاعالی مي فرهاین یلا ناسو علیی ما فان> م برگدشنه (ندره ورین و چون کسی قضای حقلعالیی را کاره باشد ر بان اندوهگین بود و نوده کذه 3 آد اند وه زیارت شود این حرام بود و بایریسبي مراد نوده گر حرام بانشد و ار عا»ي ی بود و هر که آن بشنود نیزعاهمي بو * نوع سوم آنکه در دل شادی باشد و خواده که آثرا زیادب ۹ بسهاع و این نبز مبج بو چوی شادی بجبزی بود که ررا باشه که بآ شاد شونی چنانکه در عررسی و رلیمه و عقیقه و رقمت من فرزاه و وقت خللة کردن و باز آهدن از سفر چذانکه رسول هلحم که بمدیذه رسیده پیش وی باز شدنه و دوف میزدند . و شادی میکردنه و این شعر می کفدند ۷« طاع البدر علبزا من دذدرات الوداع 1 *# وج الشکو علینا ما دعائله داع ۷ و «مچنین بايام عبد شادی کرد ن روا بوه و سماع بان سبپ نیز ررا بود ر همچنین چون درستان بیم بلشیننه بموافقمی ر طعام خورند و خواهذد که رقم بکدیگر ا خرش ۱
— পৃষ্ঠা ৩৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।