۱ ( ۳ ایذجا مبگودم ۹4 حکم سماع از دل پاین گرفت <» سماع هاچ چیز در دل نیارد که نباشه باکه آنرا که در دل باشی بجنبانه و «ر کرا در دل چیزی بود که آن در شرع محبوبست ر قوت آن مطلوب ست چون بسماع [ذرا زیادوت کند ار را ثواب باشد و هرکرا در دل باطلي بود که در شرع موسوم باشد (و را در سهاع ءذب بود و هر که ول, او از هر دو خالي ی لیکن بو نان بازي شنود و بحکم طبع بآ لذت یابه سماع (ورا »جاح ست. پس سماع برسه قصم بای فصم اول آنکه بغفلت شنود و برطریق بازي ان طریق ال غغات بود و وئجا همة لو و بازی سم و ای نیز آران بود و ار روا نبون که سماع جرام باشد, بان سبپ که خوش ست جه خوشینا همه حرام دسر و آنچه از خوشها حرام سم نه آزان حرام سمت که خوش اسمت بلکه ازان حرام ار در وی ءرری و فسان باشه چه آواز مرغان نیز خوش ست و حرام نیست بلکه سبزي و آب وان و نظارت در شگوفه و گل همه خيش سب و حرام نیست پس آراز خوش در حق گرش همچون سبزي و آب (ر ان سمث دز حق چشم و همچون بو مشگ سم دز حق بيني ر همچون طعام خوش در حق ذرق و همچو<>منمای نیو درحق عقل و هر یک را ازدن حواس دوعی لت سمت چرا پایی که ازین حمله سماع حرام باشه و و ابل بر آنکه طیبی و بازي و نظارت درآن حرام نبسمت - [ندسث که عایشه رض رات مبکند که زنگیان ررز عبن در محرچن بازی مبکرد ان
— পৃষ্ঠা ৩২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।