Nazari Ba Irfan e Bedil - Abdul Ghafoor Raja (Farsi)
/ ২৮৩
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

جنون کرد وگریبان ها درید از بند بند مین دوروزی پیش آزاین حرفی که لب نگشوده می گفتم (غیرت فرضت وق طلب دامن کشید از من بجرم آنکه حرف دست برهم سوده می گفتم نواهای سپند من عبث داغْ طبیدن شد تحیرات گس نس می سوحتم آسوده می گفتم گه ازوحدت نفس راندم گه ازکثرت جنون خواندم شنیدن داشت هزیانی که من نغنوده می گفتم سخن ها داشتم از دستگاه علم و فن بی‌دل بخاموشی بقینسم شد که پر بیهوده می گفتم باژییدل شبی را ؟گ9نباز با لأمی کنرانذ وخردرا محوجمال او می پیند و هرقدر که از ما ومن حرف بیان می آورد پوره معلومش می شود که اين من نیستم بلکه توئی وسشت خاکی هستم که اناجان تو فرصگنهعه نازونیاز را به من میدهد و ساز هستیم تنها دلیل جلوه ات نیست. حینیکه با عدم یکجا شوم و بتو به پیوندم آنوقت مفهومم می شود که توئی و اما چیزهائیکه از دیده ها پوشیده است و به فهم ودرك من عاجز نمی رسد تنها محرم راز و جلوه نمای آن توئی: محو بودم هرچه دیدم دوش دانستم توئی حرف غیرت راه میزد ازهجوم ما ومن مشت خاك واينهمه سامان نازاعجا زکیست نیست ساز هستییم تنها دلیل جلوه ات م‌حرم راز یا آئینه دار دیگر است غفلت روز وداعم ازخجالت آب کرد گرهمه مژگان گشودآغوش دانستم توئی بردردل تا نهادم گوش دانستم توئی بیش ازاین ازمن غلط مفروش دانستم توئی با عدم هم گرشدم همدوش دانستم توئی هرچه شد ازدیده ها روپوش دانستم توئی اشك میرفت ومن بیهوش دانستم توئی شعله نی رایافتم خاموش دانستم تونی

— পৃষ্ঠা ৯ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।