با این جلوه که توداری برق نیرنگ قیامت میکند. اگرجه شعله دراستحکاكت من است با آغ بای زاشرشته قین همه آکتن رازساوده رخشمه گرفنه اب ت ی ام یه قبافی وه نله موی نو« نگ آسته و جهاخ رکه ی ای دل تا بکی به فکرواندیشهء شجرطور ووادی این هستی. موسی آتش می بیند اما آتش نیست وآن شعله ایست که ازنفس سوخته وپاك او برمی آید: آتشی منفعل و نور زمپن گیر حیات لاله گل کرد چراغی که تو افروخته نی همجنان که يك درخت دروادیی نور ازتو می دهد لاله هم درصحرا با گل نودن خود روشنی چراغی را میدهد که تو آنرا افروخته ئُی(۱) بیدل شبی را باراز ونیاز خودرا به او می سپارد ومحو رخسار او می شود و سخن های تروتازه که بوی بهار ازآن می آید می سراید وازدیدن گیسو وپرسش ازبوی و موی او ازمشك تر حرف بیان می آورد وهرقدر از صفر يا ازهیچ می کاهد زیاده تر تبران عی افزاید: شب ازرویت سخن های بهاراندوده یی گفتم زگیسو هرکه می پرسید مشك سوده می گفتم وفا درهیج صورت نیست ننگ آلود کم ظرفی زخود چون صفر اگر می کاشتم افزوده می گفتم خرابات حضورم گردش چشم که بود امشب که من ازهرچه می گفتم. قدح پیموده می گفتم کلکنت: ازستان بجر میت سرد وخقتتم ابا هنوز افسانهء بال قفس فرسوده می گفتم ندامت هم نبود از جاره کاران سیه کاری عبت با اشك درد دامن آلوده می گفتم ۱- بلبل زشاخ سرو به گلبانگ پهلوی میخواند دوش درس مقامات معنوی یعنی بیا که آتش موسی نود کل تا ازدرخت نکته توحسید بشنوی «خواجه»
— পৃষ্ঠা ৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।