بیدل + مه شاعر عجز وانکسار به اوج کبریا کز پهلوی عجزاست راه آنجا سرمویی گراینجا خم شوی بشکن کلاه آنجا ابوالعالی بیدل عارفی است شکسته وخاکسار که ازراه عجز وانکسار به بلندترین ذروهء عرفان رسیده است. هیج ادیب فارسی زبان چه درداخل فارس ویاخارج آن آنقدرمضمونی که بیدل درین راه سروده است دیگر شعرا به اين مرتبه نایل نگشته اند. اگرچه سلطان ابوسعید ابواخیر وعطار وخواجه عبدالله انصاراین راه را پیموده اند اما بیدل باسوز وعشقی که درین راه دارد ازراه فقرویچ ترا 4 ارج کمال رسانده است. راز ونیازیکه بیدل باخالق بی همتا دارد و باشکستگی وخاکساری که درکلام اوست بالاترازهمه شعرای سبك هند است. بیدل عارفی است که به نارسائی خود درفهم مقام علیای خالق بی همتا معترف است اما رسیدن به آن مقام را ازراه عجز میداند نه ازراه زهد وریا وهوس. اگر اززمین به هوا رسم و گرازسمك به سما رسم به دل رمیده کجا رسم که رسم بفهم مقام او درینجا بیدل ناز معشوق خودرا با نازی ازطاوس تشبیه میکند واین مرغ درسرزمین هند زیاد زیست میکند توجه عارف را بخودجلب نوده میگوید: اين جه طاوسی ناز است که اندوخته ی پای تا سر همه چشمی و بخود دوخته ی
— পৃষ্ঠা ৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।