Nazari Ba Irfan e Bedil - Abdul Ghafoor Raja (Farsi)
/ ২৮৩
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

خرقه همان جامه ایست که ازبارچه های کهنه و باره روی هم دوخته که صوفیان می پوشند. بسا دیده شده که صوفی درموقع بیکاری وقتی پارچه» را می یابد آن را بروی خرقفهء خود میشه مپب‌گین: رهم خرقه فراف کسانی پوشانده شده است که بعداز ریاضت بدرجهء شیخی رسیده اند. توضیح فرداخر غزل: بیدل لباس هستی تا کی شود حجابت ای غرهء تعین آن خرقهء کهن کو؟ بیدل درینجا لباس هستی همان لباسی را میگوید که انسان زنده روز مره آن را به تن میکند. به نزد بیدل داشتن اين لباس هستی حجاب و مانع ظهو رفقر و وصل میگردد. وباز می گوید: ای انسان مقر امتباز خود اینیمه را بگذار تا بقام علبای اعدیت با خرقه: ژنده و کهنه خود برسی. غزلی که شرح آن در بالا ذکرشده است یکی از بهترین گفتارهای عارفانهء وحدت الوجودی بیدل است: رازونیاز ماغربت آشيانيم ای بلبلان وطن کو تا تسس توا و یی کر ازشمع بزم مقصود نی شعله ایست نی دود بایدپری بهم سود. پروانه سوختن کو مارا برون آن در با درهوا خضروشی است چندی بقبدهستی مفت است رقص ومستی هرگه قفس شکستی. اشغال برزدن کو اف‌سسانه گرم دارد . هنگام4- توهم ازبوی یوسف امروز جز حرف پیرهن کو و

— পৃষ্ঠা ১৯ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।