بیدل ازعجز وشکستگی ورازونیازی که باخدای خود دارد با هر زبان و کلام درهرجاومتام چه درداشتن سرا چه دریافت لقا با به امید بقای با اوست. بیدل مانند يك عارف پاك دل وخالی ازانفعال شرك درفکر ماسوای او میباشد که غیراز او بادیگری توا فرشتر ای که دردلشن میباهند برای ارقالی مین رو پیلک را با تن نسبتی نیست. آیا بهتر نیست که ازصوت و گفتار خود آوازش را بشنود و شرم آور نیست که مانند آثینه شکلی برای او بتراشد حال آنکه انتهای او درابتدای او محو است و ناز وفنای ما به امید بقای اوست. حمدوئنا: دل هم نبرده ره به در کبریای تو بر هرگلی فسسون دگر می دهد بهار ای صدهزار پرده نهان تر زبوی گل دل انفشعال میکشد از تومت دوئی نا فاقانن کسانه سایت کنجا بر پرواز سایه می کشد آخر به آفتاب درکیسهء حباب سزاوار بحر چیست نی رادراین بساط به نای چه نسبت است درچاه دوزخم فکند انفسصال شرك تحعقیق غوطه در عرق شرم میزند تجدید از لبساس تو بیسرون هی رود آنبا که وهم داد دل خلق میدهد دیگر سراغ از که کنم ای تو جای تو خلقی است خودفا بخیال بقای تو عالم چه دید از تو که دارد هوای تو غافل که نیست غیرتو کس آشنای تو ای نه سپهر کاسه- دست گدای تو نازو فنای ما به امید بقفای تو بخشی توام سری که بگویم فدای تو کم نیست اینکه بشنوم ازخود صدای تو گرفکر ماسوی بودم ماسوای تو زآن آینه که خلق تراشد برای تو محو است انتهایتو. درابتدای تو
— পৃষ্ঠা ১৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।