بازهم بیدل باراز ونیاز عجز خودرا عیان می آورد وخودرا خجالت زدهء آن می بیند که نتوانسته است حتی سری بدرگاهش خم بکند و ازانفعالی که دارد وباسری خالی ازهوایش غیتواند درك درستی ازاو بکند و به تصور لقایش خودرا بی نیاز از همه کس کشیده محمل بجناب کبریایت من وخجلت سجودی که نکرده ام برایت نه بخاك در بسودم نه به سنگش آزمودم بکجا بسرم سری را که نکرده ام فدایت نشود خمارشبنم می جام انفصالم چو سحر چه مغز چیند سرخالی ازهوایت طرب بهار امکان بچه حسرتم سر یس( ببسرم خیال دارم گل رنگی از قبایت هوس دماغ شاهی چه خیال دارداینجا به فلك فرو نیاید سرکاسهء گدایت به بهار نکته سازم زبهشت بی نیازم چمن آفرین نازم به تصور لقایت نتوان کشید دامن زغبار مستمندان بخرام و نازها کن» سر ماو نقش پایت نفس ازتو صبح خرمن تکه ازتوگل بدامن توئی آنکه دربر من تهی از منست جایت زوصال بی حضورم به پیام ناصبورم چقدر زخویش دورم که من رسد صدایت نفس هوس خیالان بهزار نغمه صرفست سر درد سرندارم؛ من بیدل و دعایت قعطعه: بحر بی تاب که آن گوهر نایاب کجاست؟ چرخ سرگشته که خورشیدجهان تاب کجاست؟ دب او سب درآتش که چه رنك است صنم؟ کعبه زین درد سیه پوش که محراب کجاست؟ ای سمندر بهوس داغ فروش: آتش کو؟ ماهیان تشنه میرند» دم آب کجاست؟ » چهارعنصر «
— পৃষ্ঠা ১০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।