در خطر و دربلا خرانده ام از ار نوا سرو بلند کشن؛ دی شیراز ما وقت خطاب سخن؛ مستمعش ا جمن مرغ دلش نغمه زن؛ سعد شیراز ما نثر گلستان بخوان شیرۂ اورا بدان تا کندت هتن سُعْدی شیرازِ ما رفته به چین و چگل» دیدہ مقام و محل سیر و سفر بی و سن سی شیراز ما دشمن استمگران. حامی بیچار گان شاهد شمشیرزن: ملق شیراز ما ETE پیکرڈ شعر و فن؛ سَمّدیٍ شیرازِ ما رخش ستم گرده پی؛ داده نوارا به ئی شیر سخن را فطن؛ سعدی_شیراز ما جام دلش جم بود؛ خوشدل و بی غم بود بتکده را برهمن؛ سعدی شیراز ما ششصد و یك بانود. گشته خلرد ابد شاعرِ فردوس وطن؛ سد شیر ما در گه اررا ببین؛ جای گل ویاسمین ماهی و چاهش رسن, سَعُدی شبرازما بری خرش عشق او داده به مارنگ و بو لش کرش سکن: لی دبرا برسرگورش نشین: فیض و کرامت ہبژن راحت روج و بدن, سعد شیراز ما
— পৃষ্ঠা ১২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।