۹ مُصلع کل جھان, در سخن و دربیان سد د کلام شطن». سعد شیراز ما آیت لطفٍ خا. در سخن پیر ما جوشٍ کلامش زر 9 سعد شیراز ما از طرف بوستان» بوی خوش گلستان زيب 7 و جان من؛ سَعّدېٍ شیراز ما ششصد و پنجاه و پنج» ١ گنچ دلش برع بلبل او چنگزن؛ سُعدیِ شیراز ما حسنِ گلستان ببین» ردنق بستان ہبین خوش سخن و صف شکن, سَعُدی شیرازما حم خدا را به دل, داده بسی آب وگل چیده گل ارون سعد شیرازِ ما وقت ناز و درود؛ کرده رکوع و سجود رحمت حق را پزن. سَعُدی شیراز ما رجم شیاطین نمود. سعی صفا مروه بود بسته به جسمش کفن؛ سَعُدی شیرازٍ ما خارِ مغیلان نگر؛ ریگ بیابان نگر کوفه و شام حزن سعد شیراز ما دیدد نظامیّہ راء شیر شهابية را گشته در آن مُستکن: سعابی شیراز ما ملسلذ سهرورد. گشته از و پمچو رد ورد و دعایش حسن؛ سعدی شیراز ما گلشن آزاد من. داد وال 3 شيخ دلو جان و تن, سَعُدی شیراز ما
— পৃষ্ঠা ১১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।