جان اقب را قلمه لوح . زبان را تم جعد بتان را شکن, سعد شیراز ما آمدہ از کهکشان, رایت باغ جنان شمس و قمر مقترن؛ سعْدیٍ شیراز ما ششصد و پنجاه و شش, زندگیش بوده خوش بسته به شیراز تن, سَعدی شیراز ما عاشق سعدی همه, مردم و مورو رمه هر که بدو مرتهن؛ سَعدی شیراز ما هر غزلش برگ گل جام صبرحی و مل عظر خوش یا سن نمی شیرازِ ما گفت؛ سعدی بخوان, روز و شب و هرزمان شادی دشت و دمن, سعد شیراز ما صبر و رضا و تضاء دادة لطت خدا رحت حق را شن, سی شیرازٍ ما ماهر حمد و ثثا. شمسة عشق و ونا بی مجن و ہی حزن؛ سُعْدی شیراز ما شاو لو کا جا و ےم راه بقین را خشن, سعُدی شیراز ما کشف حتیقت ازو صبع شریعت ازو معتبر و موقن سعدی شیراز ما حکمت وفن را امیزا شپر سخن زا وزير شرع نبی(ص) زا حسن, سعْدی شیراز ما مرک عشق بتان,. درگه شیرازیان روع صفا را وطن؛ سَعدی شیرازِ ما
— صفحة ١٠ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.