ناریخ مهد ٍ 0 بریم و حروف (۵»: «(ص», «3», «ض». «ظ» و «ط» را - که تلفظ نمیشوند - از آنها بشوییم و اعراب و حرکات را به حروف کنیم, غالباً ناخوانایی پیش میآید و در مورد ابیات و مصراعهای ماده تاریخ. منظور و معنی منتفی میگردد؛ لذا به ناچار در این کار جانب حزم و احتباط را گرفته و حفظ معنی را بر آراستگی کل مفذام دا شش ۲ در زبان گردی نشاند « ۷» را وضع کردهاند که گاهی روی حروف «ل»» «و» و «ی» و زیر حرف «ر» قرار میگیرد و تلفظ آنها را دگرگونه میکند. این نشانه و تلفظاهای مربوطهاش: برای فارسی زبانان. آشنا و اغلب خوانا نیست. اما چون بسیاری از کردزبانان خواننده این کتابند و در ضمن برای غیر نیز مُخل و مُزاحم نیست. جهت ضبط صحبح برخی اعلام. بویژه اسامی مکانها, گاهی در متن فارسی آن را به کار و نکتة آخر آنکه موضوع و منظور این کتاب صرفاً معرفی اعلام و شخصیتهای کرد زبان است. در طول تاریخی هزار و چهارصد ساله. خواننده گرامی در این اثر به ندرت با جمله يا عبارتی برخورد میکند که رنگ و بوی تحلیل تاریخی داشته باشد؛ چرا که آن داستانی دیگر است و جایش در کتابی دیگر. با این حال در لابهلای اوراق این کتاب درک و مشاهدة فضای غالباً اسالم و گاهی مسموم حاکم بر جوامع اسلامی, به ویژه در این شش قرن اخبر, برای خوانند؟ هوشمند و تیزبین دشوار نیست. ای کاش میتوانستم حس و حالم را بنویسم زمانی که خاطرات کودکیم را مرور میکنم و به یاد میآورم که چگونه در روزگاری که از هر سو سنگ فتنه میبارید, پدر در نیمهشبها و تا خروسخوان سحر در زیر چراغی کمسو که به چشم عسس شهر نیاید -برگ برگ این کتاب را مینگاشت و در ازایش نقد جوانی و سوی دیدگانش را میگذاشت. و چون بزرگتر شدم و از بزرگترها پرسیدم. تازه دانستم که این حکایتی تاتت ال تفت عجبا! گویی کار شترگ تردن غبار فراموشی از چهرة مردان و زنانی که در آن روزگاران آتش و خون و خودکامگی و گردنکشی غالبا ا خلاق و علم و فضیلت اندوختند و آموختنده آن هم در شرایطی چنین دشوار و ناسازگار رهروی خواهد جهانسوزی, نه خامی, بیعمی. محمدماجد مر دوخ روحانی تهران تابستان ۱۳۸۰ ه ش.
— صفحة ٦ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.