۶٩۵ اسررالفپوب در نفحاتالانس آمده است که مولائا چلبي حساءالاین در وائعه دید که در مجلسی مللری هی خوانند و جماعتی از غبببان شمشپرها در دست دارند هر که به صدل دل و تحلوص اعتفاد اصفا و استماع نمینماید بیخ ایمال و شاخ دینش فلع نموده؛ به مفر سقر میافکنند وان اببات اشارت است به آن واقعه. این حکایت را که نقد وقت ماست (گر تمامش میکنی ابنجارواست) یعنی اپن حکایت عاشق مهحرر که در دفتر الث مذکور بود. نله حکابت آن هاشق مخز یکی لفیه که اول از قغبا (بر وی افتاد ٍ شد او را دثزبا) ار آب ۲ له بالضم: یکبار دیدن لقیانه: مذله. (باز در بستناش و آل در پُزست) بر همان انید آتش با شسدست آتش پا: لد و تبز کسه زیسان کسردم عسس را از گتریژ (بیست چندان سیم و زر بر دی بریز) بعضی شراح نوشته که اگر از وی نمیگریخنم مرا میگرفت و جرمانه از من به دست ميآورد: پس هن به گریختن زیان او کردم. گرچه خوی آن هوان فست ای خدا که هسماره خلق را خواهد بلا هماره بالفتح: مخفف همواره و به معنی اندازه و حساب نیز آمده و آن را اماره و آمار یز خوانند. بس بسا سطال نباشد در جهال بد به نسبت باشد این را هم بدان نزد این طایفه علیّه مفزر است که هیچ چیزی در جهان خبر مطلق و شرّ مطلق نیست بلکه خیر و شرّ اضافی أست یعنی هر شی» سبت به بعضی خیر است و همان خیر نظر به دیگری سر آوردهاند که عارفی را مردی از علمای ظاهر پرسید که در کافربدکردار بجز بدی نبجی چیست؟ درویش گفت که درودو چیز است زرا که تانل او غسازی اسست و مفتولش شهید.
— পৃষ্ঠা ৪ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।