بلضا اسرارالفیب و نیز در تفسیر ثنی اشارت لیف است به تمثل معانی منوی به ی کمالا بخفی, خوش بکش این کاروان را تا به حج (ای اسسیر ُسبر مسفتام الفرج) بعنی کاروان حفابق و معاني مثئوی را تا کعبه دل درست و منزل خود که کعبة معنوی و بیتالله حقبقی است شوش بکش یا آن که این کاروان را به کعبهُ مفصود ینی عالم معنی و عرص توحید که مرجع معانی است بازرسان. زان یا گفتم خساء ال ین ترا خسام بالضم: شمشپر برال. نسور از ال ماه باشد وین ضیا آنز خورشید این فرو خوان ازگیا! فرله تعالی: هو الذی جَفلْ الشمش ضیاء ژ ال ور یمنی اوست خداوندی که به قدرت کاملهٌ ود گردانید آفتاب را خداوند روشنی و ماه را خداوند نور. علما برانند که اگر روشنی بالذات باشد ضیاینت:و آگرالْعَرّض باشد نور؛ چنانچه قمرراکه به بس کس اندر ور مه تسه نلاید (چون برآمد آفتاب آن شد پدیل) منهج بالفتح؛ راه فراخ و راه راست و روشن, منهاج بالکسر: مثله.؟ آفتاب آهراض را کامل نموه ؟ (لاجرم بازارها در روز بود) آعراض بالفتح جمع عُرّض به فتحتین: به معنی مناع و ضِد جوهر. روشنی بر دفتر چارم بریز کافتاب از چرخ چارم کرد حیز چون در اببات سابقه تمثیل مولانا حسامالذٍین به خورشید برد میفرمابند که چنانچه آفتاب بر فلک چارم لور بار است تو یز دفتر چهارم را روشني بخش. هر کش افسانه بخواند افسانه است در لفظ افسانه لطافت است یعنی ه رکه مثنوي را از نصور ادراک افسانه خواند به همش افسانه است با آن که همان کس فناپذیر و افسانه است.؟ دشمن اين حرف این دم در نظر شد شمثل سرنگون اندر تسقر ۱- پ: از «مای و هو بوده تا ابنجا را ندارد. ۲- پ: از اس کس» تا اینسا را ندارد. ۳- استعلامی و نیکلسن: آفتاب اعراض را کامل نمود. ۴ پ: از اروشنی بر دفتر...» تا اینسا را ندارد.
— صفحة ٣ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.