كِِ (شر ح دفتر چهارم) [الف ۱۴۲] بسمانله ابرحدن الریم ۱ رت سر و نمّم بالخیر هسمت صالن تسو ای مُسرتجا (میکشد این را خدا داند کجا) مرتجا به ضمٌ: امید داشته شده. جون جنین خواهی خدا خواهد چنین مسم ذشال بسدال مس اد ستقین ۱ حاض خود را بیامهال و اهمال قبل الما بعد الممات به وی میدهد چنانچه درشهری آتش افتاده بود و اصلاکشته نمتنشند/ فطبی از آن حال تفص کرد دید که درویشی را آرزری کباب شده بود و نات چون از آنجا فارغ شد پّف کرد و آتش فرو مرو" مثئوی از تو هزارال شکر داشت در دعا و شکر کتهها سرفراشت مولائا مثئوی را به داعی شاگر که دو دست به دعا برداشته تمثیل نمورده و دو صفحهُ موی را به دو کف دست او. (گر زبادت میشود زین زو بود) نه از برای وش و های و هو ببود توش بالفتح: کر و فز و خودنمائی» و بالشم و بای فارسی: یکسو شو. با تو ما چون رز به نابستان خوشیم رز به فتح رای مهمله و سکول زای معجمه: بیار؛ انگور و باغ و رنگ و به معنی زهر نیز نامده. حکم داری هين بکش تا میکشیم در لفظ میکشيم بسته به لفظ رز لطافت است عنی مینوشیم یا از رز می براریم. (- استملامی و نیکلسن: میدهد حق آرزري مشفین. ۲- له از وعول چسن و آضی ...1 1 ایتععا را تداود,
— পৃষ্ঠা ২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।