۷۲ اسررنفیرب خیی بالفتح و کسر بای ال و تشدید یای دوم: صاحب حبا و شرمگین: و فی لْطائف خی به < ضم ال و فتح بای اوّل و تشدید یای انی: شرمگین و صاحب حبا. وحم بالفتح: بیشرم و بیحیاً (طفلک نوزاده را حاجبی لفب) با لقب فازی نسهي بهر سب یعنی این القاب که دال برحسب است اگر برای نعت نسب گویند بیجاست. گر بگویند این لقمها در سدیج یا ندارد آن صفت نبود صسحیح) مدیح بالفتح: مرادفمدح. من همی «انستمث پیش از لقا! مفول؛ معشوق است و مخاطب عاشق, کز ستیزه راسخی اندر شقا شفا بالفتح: بدبختی و بدبخت شدن: چون که چشم سُرخ باشد از عمش" عَمّش به فتحتین و عین مهمله: ضعف بصر و ریختن آب از چشم اعمش بر وزن ابجد ضعیف چثم و آکه از چشمش به علتی اشک ریزد. مقولً سعشوق است یعنی اگر چشم شخصی از این مرض سرخ باشند. دانمش زا درد گر کم بینمّش ضمیر شین اژل راجع به چشم و ثانی راجع به درد, و فمیر «زان؛ راجع به سرخی. حاصل آنکه چنانکه از سرخی چشم درد آذ میدانم؛ اگر درد, مرا مرئی نیست. همچنال حال ترا پیش از وصال تن تا که خوبرولی و زشت شو. در نی قسم لفط نت به تکرار میم اه و2 عمش به عبن مهمله, فعلی ها ضمیر هر دو شپن در مصراغ انی راجع به سرخی و لفط زان اشاره به درد؟ یعنی چون چشم من از عمش سرخ باشد میدائم آن سرخحی چشم را از آل درده اگرچه نمیبینم آن سرخی را. حاصل آن که چنان که از دردٍ چشم سرخی چشم را که نمیبینم میدانم حال ترانادیده پیش از وصال میدانستم. و در بعض نسخ سفیمه به سهر سوه ۱- اصل و پ؛ پیش از وصال, ۲- استعلامی ر نیکلسن: چرن که چشمم سرخ باشد از عمش,
— صفحة ١١ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.