جلد سوم ٩ پس از آن عبد المطلب برفت و دست پسر خویش عبد الله را به دست گرفته بوذ و جنانکه گوینشد به نزدیک کعبه بر زنی از بنبی اسد گذشت که ام قتال نام داشت و دختر نوفل بن اسد بن عبد العزی بود و ورقةً بن نوفل بن اسد برادر وی بود. و چون ام قتال در چهره عبد اللّه نگریست بدو گفت: «ای عبد اللّه کجا میروی؟» عبد اللّه گفت: «با پدرم هستم.» ام قتال گفت: «به اندازه همان شتران که به فدای تو گشتند میدهم که هم اکنون با من در آمیزی.» عبد الّه گفت «اکنون پدرم با منست و از او جدا نتوانم شد.» عبد المطلب. عبد الّه را پیش وهب بن عبد مناف بن زهره برد که در آن هنگام بسن و شرف سللار بنی زهره بود و آمنه دختر وهب را که به نسب و مقام بهترین زن قريش بود به زنی او داد. آمنه دختر بره بود و او دختر عبد العزی ابن عثمان بن عبد الدار بن قصی بود. و مادرش ام حبیب دختر اسد بن عبد العزی بن قصی بود. و مادر ام حبیب. بره دختر عوف بن عبید بن عویج بن عدی بن کعب بن لوی بود. گویند: عبد اللّه هماندم که آمنه را به زنی گرفت به نزد وی رفت و با وی درآمیخت که محمد صلی اله علیه وتئلخ زا باز قرف پس از آن عبد اللّه از پیش آمنه درآمد و به نزد ام قتال رفت که با او چنان گفته بود. و گفت: «چرا اکنون آن سخن که دیروز میگفتی نگویی؟» ام قتال گفت: «آن نور که دیروز با تو بود برفته و مرا با تو حاجت نیست.» و چنان بود که وی از ورقة بن نوفل برادر خویش که نصرانی شده بود و کتب خوانده بود شنیده بود که این امت را از فرزندان اسماعیل پیمبری خواهد بود. از محمد بن اسحاق روایت کردهاند که عبد اللّه به نزد زنی دیگر رفت که با آمنه دختر وهب بن عبد مناف بن زهره داشت و کار گل کرده بود و آثار گل بر او بود و آن زن را به خویشتن خواند و او که آثار گل را بی قید لین رعیتنشان تدای ققبه الله ان پیین وه برخت و مسق که و مش امه رقست: وبا وه پس از آن پیش زن دیگر رفت و گفت: «حاضری؟» زن گفت: «آن وقت که آمدی نوری بر پیشانیت بود و مرا خواستی که نپذیرفتم و پیش آمنه رفتی که نور را ببرد.» گویند: آن زن میگفت که وقتی عبد اللّه بر او گذر کرد سپیدی ای چون سپیدی پیشانی اسب بر پیشانی داشت و امید داشتم که از آن من شود اما پیش آمنه دختر وهب رفت و او پیمبر خدا صلی اللّه علیه و سلم را بار گرفت.
— পৃষ্ঠা ৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।