3 — 3
/ ২৮২
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

جلد سوم ۷ عبد المطلب گفت: «هر کدامتان تیری برگیرد و اسم خویش بر آن بنویسد و تیرها را پیش من آرید.» فرزندان عبد المطلب چنان کردند که پدر گفته بود و تیرها را بیاوردند و او به نزد هبل رفت که در دل کعبه بود و هبل بزرگترین بت قرشیان بود و بر جاهی در دل کعبه جای داشت که هدیه‌های کعبه را در آن چاه می‌نهادند و به نزدیک هبل هفت تیر بود که بر هر یک نوشته‌ای بود: بر یکی خونبها نوشته بود که وقتی در کار خونبها اختلاف می‌شد که کی باید بپردازد با تیرها قرعه می‌زدند و بر تیری «آری» بود که وقتی کاری خواستند کرد قرعه می‌زدند و اگر تیر «آری» برون می‌شد بدان عمل می‌کردند. و بر تیری دیگر «نه» بود و چون نیت کاری داشتند آنرا میان تیرها می‌نهادند. و بر تیری نوشته بود: «از شماست» و بر تیری دیگر نوشته بود: «بیگانه است» و بر تیری «آب» نوشته بود که وقتی جاهی حفر خواستند کرد آنرا میان تیرها جای می‌دادند و فرعه می‌زدند و هر چه برون می‌شد بدان کار می‌کردند. و چون می‌خواستند پسری را ختنه کنند يا نکاحی کنند يا مرده‌ای را به خاک سپارند یا در نسب مورد نظر بود نزدیک می‌بردند و می‌گفتند: «خدای ما این فلان پسر فلان است که درباره او فلان و بهمان پندار داریم» حق را درباره وی بنما.» آنگاه به تير دار می گفتند: «قرعه بزن» و او می‌زد و اگر «از شما» درمی‌آمد از قوم بود و اگر «وابسته» درمی‌آمد» هم پیمان بود» و اگر «بیگانه» درمی‌آمد نه منسوب بود و نه هم پیمان. و اگر در موارد دیگر که کاری می‌خواستند کرد «آری» بود عمل می‌کردند و اگر «نه» بود آن کار را به سال دیگر می‌گذاشتند و بار دیگر قرعه می‌زدند و به حکم تیر کار می‌کردند. پس عبد المطلب به تیرداد گفت: «تیر این فرزندان مرا در آر.» و نذر خویش را با او بگفت. و هر یک از آنها تیر خویش را که اسم وی بر آن بود بداد. عبد اللّه کوچکترین فرزند وی بود و چنانکه گفته‌اند به نزد وی محبوبتر از همه بود. و عبد المطلب پنداشت که اگر تير به نام وی در نیاید نکو باشد و چون تیردار تیرهارا بگرفت که قرعه در آرده عبد المطلب در دل کعبه به نزد هبل رفت و خدا را بخواند و تیر به نام عبد الله این دو بت قریش بود که ذبیحه‌های خویش را به نزد آن سر می‌بریدند و قرشیان از جایگاههای خود برخاستند و گفتند: «ای عبد المطلب چه خواهی کرد؟» گفت: «او را سر می‌برم.» و قرشیان و فرزندان عبد المطلب گفتند: «بخدا نباید او را سر ببری مگر عذر نمانده که اگر جز این کنی کسان فرزند خویش را بیارند و به قرعه سر ببرند و مردم را بقا نباشد.» مغيرةٌ بن عبد الّه بن عمرو بن مخزوم که عبد اللّه از طرف مادر به قبیله او انتساب داشت گفت: «بخدا تبانه اه اتکی مک مد تايه اي سا ییاه با فان وین فا سوه 6

— পৃষ্ঠা ৭ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।