جلد سوم ۱۷ ولی به گفته ابن اسحاق رزاح دعوت قصی را پذیرفت و با سه برادر خویش و همه مردم قضاعه که از او تبعیت کرده بودند همراه حج گزاران عرب به پاری قصی آمدند. گوید: به پندار خزاعه. حلیل بن حبشیه ضمن وصیت خویش کارخانه و امور مکه را به قصی واگذاشت که فرزندان قصی از دختر وی بود و به قصی گفت: «قیام به امور کعبه و کار مکه حق تو است.» و در این و مراسم حج به سر بردند و در منی فرود آمدند قصی و قرشیان پیرو او و بنی کنانه و مردم قضاعه بر کار خویش مصمم بودند و میباید آنرا به سر برند. و چنان بود که صوفه پعنی آن کس که رهبر مراسم حج بود. مردم را از عرفات میبرد و اجازه رفتن از پیش وی میشدند و میگفتند: «برخیز و سنگ بزن که ما نیز سنگ بزنیم.» و او میگفت: «باید صبر کرد تا خورشید بگردد.» اما صوفه صبر می کرد تا خورشید بگردد. آنگاه برمیخاست و سنگ میزد و مردم سنگ میزدند. و چون حج گزاران از رمی جمرات فراغت میپافتند و میخواستند از منی بروند. صوفه دو سوی عقبه و در آن سال صوفه چنان کرد که هر سال میکرد و عربان این حق را برای او میشناختند که از روزگار جرهم و خزاعه رسم متبع شده بود. در آن هنگام قصی ابن کلاب با یاران خویش از قریش و کنانه و قضاعه به نزد عقبه آمدند و گفتند: «اين کار حق ماست.» سخت رفت که شکست از طرفداران صوفه بود و قصی بر کارها تسلط یافت و آنجه را که به دست آنهابود کویند در این هتکام خراعه و ین بکر از قضی کناره گرفتتد: هندانستتد که.دست آنها را نیز خون صوفه کوتاه میکند و از کار کعبه و مکه برکنار میدارد» و چون از او کناره گرفتند» برای جنگشان آماده شد و برادرش رزاح بن ربیعه با مردم قضاعه همراه وی بودند و خزاعه و بنی بکر به جنگشان آمدند و رو به رو دادند و خواستند که یکی از مردم عرب را داوری دهند و یعمر بن عوف بن کعب بن لیث بن بکر بن عبد مناة ابن کنانه را به داوری برگزیدند.
— পৃষ্ঠা ১৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।