3 — 2
/ ২৭৪
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

جلد دوم ۷ گویند: زوء در ثنای پیکارها که با ترکان داشت وامن پدر بزرگ خویش را بکشت و فراسیاب را پس از جنگها که با وی داشت از مملکت پارسیان به دیار ترکان راند و تسلط فراسیاب بر اقلیم بابل و مردم پارسی از هنگام مرگ منوچهر تا وقتی که بوسیله زو پسر طهماسب به ترکستان رانده شد دوازده سال بود. گویند: بیرون راندن فراسیاب از مملکت پارسیان به روز ابان در ماه ابان بود و عجم این روز را عید گرفتند که از شر و ستم فراسیاب رسته بودند. و آنرا پس از نوروز و مهرگان عید سوم کردند. زو پادشاهی پسندیده رای و رعیت نواز بود و بفرمود تا همه تباهی‌ها را که فراسیاب در کشور خنارث و قلمرو بابل کرده بود به اصلاح آرند و قلعه‌های ویران را بسازند و نهرها و قناتها را حفر کنند و آبهای رفته را بر آرند و همه چیزها را از آنچه بوده بود بهتر کرد و هفت سال خراج از مردم برداشت و به روزگار وی مملکت پارسیان آباد شد و آب فراوان بود و مردم در رفاه بودند. وی در عراق نهری بکند و آنرا زاب نام داد و بگفت تا بر دو سوی آن شهری بسازند و همانست که آنرا «شهر کهن» گویند. و آنرا ولایتی کرد و «زواجی» نامید و سه بخش کرد: زاب بالا و زاب میانه و زاب پایین و بفرمود تا تخم گل و درخت از کوهستان به آنجا آرند و بکارند. وی نخستین کس بود که پختنی‌های گونه گون برايش فراهم آوردند و خورشهای جوراجور داشت و سیاهیان را از غنائم و اموال که از پیکار ترکان به دست آمده بود بهره داد. وقتی زو به پادشاهی رسید و تاج به سر نهاد گفت: «همه ویرانیهای فراسیاب جادوگر را آباد می‌کنیم.» وی گرشاسب پسر اثرط پسر سهم پسر نریمان پسر طورک پسر شیر اسب پسر اروشسب پسر طوح پسر افریدون شاه را در کار شاهی وزیر و دستیار داشت و بعضی نسب شناسان پارسی گفته‌اند وی گرشاسب پسر اساس پسر طهموس پسر اشک پسر نرس پسر رحر پسر دورسر و پسر منوچهر شاه بود. گویند: زو و گرشاسب در پادشاهی انباز بودند. ولی مشهور چنانست که شاهی از آن زو پسر طهماسب بود و گرشاسب وزیر و دستیار وی بود. گرشاسب پیش پارسیان بزرگ بود اما پادشاهی نداشت. دوران پادشاهی او تا وقتی درگذشت. چنانکه گفته‌انده سه سال بود. پس از او کیقباد به پادشاهی ر سید وی کیقباد پسر زاغ پسر بوحیا پسر مسوء پسر نوذر پسر منوچهر بود و فرنک دختر بدسارا که از سران و بزرگان ترک بود. به زنی گرفت و کی افنه و کی کاوس و کی ارش و کیبه ارش و کیفاشین و کیسه را آورد که پادشاه و پدر پادشاهان بودند. گویند: کیقباد وقتی به پادشاهی رسید و تاج به سر نهاد گفت: «مادیار ترک را وبران کنیم و در اصلاح دیار خویش بکوشیم.»

— পৃষ্ঠা ৭ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।