۳۰ ترجمه تاریخ طبری جلاد گفت: «دانی که مثل تو چون است. چون پادشاهی است که شبانگاه به دهکدهای در آمد و بخوابد گفت: وقتی خروس بانگ برداشت ما را بیدار کنید. تا به راه افتیم. بدو گفتند: مگر خروسی به جا گذاشتی که بان ان شنیده شود؟ تو تیز قاناتی در زمین وانگذاشتی» و غم و گریه طالوت شدت گرفت: وچون جلاد استواری او را در پشیماتی یدید گفت: گر تترا پیش طالوت گفت: «نه» و جلاد از او پیمان گرفت آنگاه گفت که زن دانا نزد اوست. و طالوت گفت: «مرا نزد وی ببر که بیرسم آبا مرا توبه هست؟» و جلاد به طالوت گفت: «اگر او ترا ببیند بترسد و از خود بیخود شود.» و چون نزدیک در رسیدند جلاد طالوت را بگذاشت و پیش زن رفت و گفت: «مگر منت من از همه مردم بر تو سنگینتر نیست که ترا از کشتن رهاندم و پناه دادم؟» زن گفت: «چرا» گفت: «کنون حاجتی با تو دارم اینک طالوت آمده که از تو بپرسد آیا او را توبه هست؟» و زن از ترس بیخود شد و جلاد بدو گفت: «طالوت قصد کشتن تو ندارد و میخواهد بپرسد آیا وی را توبه هست؟» زن گفت: «بخدا ندانم که وی را توبه هست ولی جای قبر پیمبری را میدانید؟» گفت: «بله. قبر پوشع بن نون را میدانم. و زن با آنها بیامد و دعا کرد و بوشع از قبر در آمد که خاک از سر او میریخت و چون آن سه تن را بدید گفت: «شما را چه میشود. مگر رستاخیز شده؟» زن گفت: «نه ولی طالوت از تو میپرسد آیا توبه دارد؟» یوشع گفت: «او را توبه نیست مگر آنکه از پادشاهی دست بدارد و با فرزندان خود به پیکار رود تا پیش روی وی در راه خدا پیکار کنند و چون آنها کشته شوند وی حمله برد و کشته شود شاید این توبه وی باشد.» آنگاه بمرد و در قبر بیفتاد. و طالوت غمینتر از آنجه بود بازگشت و بیم داشت که فرزندانش به دنبال او نروند و چندان بگریست که مژههایش بریخت و تدش نزار شد و پسرانش که سیزده تن بودند نزد وی آمدند و حالش پرسیدند و او حکایت خویش را با آنها بگفت که توبه وی چگونه تواند بود و از آنها خواست که با وی به پیکار روند و
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।