3 — 2
/ ২৭৪
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

۱۸ ترجمه تاریخ طبری آنگاه روغن مقدس بدو مالید و به بنی اسرائیل گفت: فان لکد تفث لتطالوت ملک قالها ای تفای تاه ی احق الک هه ون و ۶ سَِعَةّ من المال قال: ان اللّه اصَطفاهٌ عَلیْکم و زاده بَسّطةً فی الْعلم و الحسنم ۲: ۲۴۷». یعنی: خدا طالوت را به پادشاهی شمانصب کرد. گفتند: از کجا وی را به ما پادشاهی بود. که مابه بزرگی افزود. سدی گوید: وقتی بنی اسرائیل با جالوت و سپاهش روبرو شدند گفتند: «خدایا صبری به ما عطا کن.» در آن روز پدر داود با سیزده پسر خود جزو عابران نهر بود. و داود از همه پسران کوچکتر بود و چنان شده بود که روزی داود پیش پدر آمد و گفت: «با فلاخن خود هر چه را بزنم بیندازم.» پدر گفت: «ای پسر ترا مزده باد که روزیت را در فلاخن نهاده‌اند.» و بار دیگر پیش پدر آمد و گفت: «به کوهستان رفتم و شیری بدیدم و بر آن نشستم و گوشهایش را پدر گفت: «پسرا تو را مزده باد که خدایت این برکت داده است.» و روز دیگر پیش پدر آمد و گفت: «پدرا میان کوهها رفتم و تسبیح گفتم و کوههابامن تسبیح کردند.» پدر گفت: «پسر! ترا مژده باد که خدایت این برکت داده است.» و داود چوپان بود و پدر او را به فراهم آوردن خوراکی برای خود و برادران وا گذاشته بود و پیمبر بنی اما ای ماه که وم ری معا ور ماوت وک سس راون رامش این شاخ را بر سر نهد و بجوشد تا روغن از آن بریزد اما بر چهره‌اش روان نشود و بر سر وی چون تاج باشد زره ۳ بپوشد و اندازه وی باشد.» و طالوت بنی اسرائیل را بخواست و با شاخ و زره امتحان کرد و هیچکس چنان نبود که پیمبر گفته بود» و چون کس نماند به پدر داود گفت: «آیا پسری داری که نیامده باشد؟» گفت: «آری پسرم داود مانده که برای ما خوراکی بیاورد.» و چون داود بیامد در راه از سه سنگ گذشت که با وی سخن کرد که ای داود ما را بگیر که جالوت را قفا کی گوید: و داود سنگها را بر گرفت و در توبره خویش نهاد. طالوت گفته بود: هر که جالوت را بکشد دخترم را به زنی به او دهم و فرمان او را در ملک خویش روان کنم. و چون داود بیامد شاخ را بر سر وی نهادند و روغن روان شد و زره را بپوشید و اندازه وی بود. وی مردی تنومند بود و هر که زره را پوشیده بود برای وی گشاد بود و چون داود بپوشید برای وی تنگ می‌نمود.

— পৃষ্ঠা ১৮ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।