مثنوي معنوي - ت رمضاني للشاملة — MM 01
/ ৪৪৮
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

۳ ی ۱۳ ۱/4 يچ چ چ چ چ چه چم ۵ ۶۲ ۳ هد ۳ هی دود ان مر راهر رن بت واز جات 0 را ۱ ده.دم مدافت از هردر من 7 باشد کاندر آید در سخن وود 8 ۳ امد ۹۹1 مرغ آید تکفت چم اور | اصور مکرد 2 ۳ جو لقی سر بر ۹۵ مسنذشت تأسر بی‌مو چو ست طاس و صفت طوطی ای ار مارهش سور و فان ۳ _ از چه ای کل اکلان آمختی تو مگر از شبثه روفن ریختی از قاستی خنده آمد خلق را کوچو خودبنداشت‌صاحب‌داق را 4 کاریاکان را قاس ازخود مگیر ‏ گر چه ماند در نوشتن شیر وشیر 1 جونه عالم زین سب کر اه سد کم کسی ز ادالحق | گاه شد ه 5 اشقارادنده متا نود نك ونددر دنده‌شان نکسان نمود دسری با ابا برداشتند اولا را هچو خود بنداشند ۱ :۸ اك ۱ در ادن تشر ماوادان ّ خوا.م وخ-ور این ندانتند ابشان از عسی ‏ هست فرقی در مان بی منتبی ۷ هردوگون زنبور خوردند ازمعل ‏ ليك‌شد زان نش‌وزین دیگرعسل دو کون آهو کاخوردندواب و شد وزان‌مشکناب ۸ هردونی تورنت ارت آب‌سترو ام ی ای ی صدهز اران ان چنین اشاه بن فرفشان هفتاد ساله راه س ٩‏ ان خورد آردد بلدی زو جدا و آن خرف ود همه نور خدا ان خورد زاد همه بخل وحسد وان خورد زاند همه ور احد ۱۰ این زممی باك‌و آن‌شوره است و ند امن فر شتهباك‌و آن دو است ودد هر دوصورت گریپم ماند رواست . آب تلیخ وآب شیرین راصفاست ۱۱ جزکه صاحب ذو قک‌شناسد یاب . اوشناسدآب خوش از شوره آب دذیر اول صفحه ۵هّم #ج کاصاحی‌ذوق؟ شنامدصعوه شید را ناخورده کی داند زموه ۱۲ هر دو را ر مکر بندارد اساي زی‌عمل تاآن عمل راهی شکرف فرق را کرداندان استزه خو از پی استزه آید نی نباز سجر را با معجزه‌کرده‌قباس(۱) زین‌عصانا آن‌عصا فرفست‌زرف ۶ کافران اندر مری بوزینه طبع ۱ او کان, رده که من ؟ دم چو او ۳ ساحران با موسی از استزه را بر گرفته چون عتای او عصا ۱۳ رحبة ال آن عمل را در وف آن کد کز مرد یند دمبدم من این ان عم ۳ در فا هر چه مردم مکند بوزینه هم ۳۹ آن منافق ۱ موافق در نماز این کند از امروان بر ستيز . بر سراستیزه رویان خاك بیز ؟ در نناز وروزه وحج وزکات ."با منافق موّمنان در برد و مأت رسای سات: انتتر اخترات پچ گر چه هردو بر سر یکبازند لك با هم مروزی و رازیند ۱۸ هر یکی سوی مقام خود رود . هر یکی بر وفق ام خود رود مژمنشگویند جانش خوش شود ور منافق نند وپر آنش شود ۱٩‏ نام آن محبوب از ذات ویست ‏ نام این میضوض زافات ویست ۰ ۲ کر منافق خوانش این نام دون ۱ زشتی این نام‌بد از حرف نیست میم وواووميم ونون‌تثریف‌نست . افظ مومن جز پی تعریف نیست هیچو کردم می‌خلد در اندرون در میانثان برزخ لا یفبان ۳ محك هرگر ندانی ز اعتبار ۳ ۱ مقی گرنه این نام اشتقان دوزخست . پس چرادروی مذاق دوزخست ۳۹ حرف‌ظرف‌آمد دراومعنی چوآب بعر ممنی عنده ام الکتاب وانگ‌این هردو زيك‌اصلی‌روان درگذر زاین‌هردورونا اصل آن * هر را در جان خدا نهد مك هر شن را باز داند او زشك در دهان ز نده خاشاك ار جپد آنکه ارامد که سرواش نهد حس عقبا نردبان اسمان معت آن حس ز تغریب بدن بذل‌کرد اوخان ومان‌وماك ومال ۲ بجر ناخ وعر شرین در جمان ۳ زر قلب و زر تکو در عبار ۵ 8 آنچهگفت استفت فلبك مصعفی ۵۰ درهزاران لقمه مك خاشاك خرد داند که بر ود ازوفا ند لک چون درامد حس زنده بی برد ۳۹ ۱ صحت این <س دود از ظ.ب هت ان 0 بجو نید اژ حسب ۳ دسا نردسان این جهان َ بعل ودرایش آبادان کند صد.ت این <س ز مسروری" 1 ۷ شاه جآن مر جسم را وبران 9 ای خنك -انیکه بپرعذق وحال ۸ کرد ویران خانه بپر کج زر واز همان گنجش کند معمورتر بوست تازه بعد ازانش بردمید بل آب را در لد و <و را باك 3 سداز آن درجوروانکردآب خورد # __ اد که کون هی ۱ # بان ( محر را با مسجزه کرده قیاس) پدانکه فرق بين سجر و ممجزه ( غالبا بیمت قوی وه‌لکه جمم حواس و ورزش ازدیاد تناس قاب و چسم و زان و تصرفات در نفوس ضعفه وبا قوه ا در اجسام خارجنه بدون هیچگونه اسایی با باساب غر عادی و طیعی که ظاهر تعاشت: را متفی حاصل مشود ( هد از چپار مندمه اجمالی رق داده خواهد مد (اول) فپرست ۳۹ و سوت را شکافت بسک ۳ ۱ ی ل عضی از علوه غربه که نام سجر غالا خوانده شده هی عارتست از سیمیا و با و ریبا و کیمبا و هیبا و عزائم و طلسمات و تسغیرات و مجسمات و تبرنجات و منطریات و معالجات روحی بتلقینات 3 و جنر و رمل و حصات و خبوط و حقه بازی و تدلیسات و قبافه و کف شناسی و استنباط از اوضاع نشستن و راه رفتن دا ۳ بّ ّ ار و میات و استتباط احکام زیر زمینی از آثار ظاهر او و کوهپا و بالجمله در هر علمی مخصوصا در علم الروح و نجوم و طب وفز يك و شبی وحاب و مومیقی و فلسفه الهی و تاریخ طیعی اسرارست مغفه که اگر از اهاش شنیده با عملی شود خارق العاده بنام سحر ا مره که خواهد شد و ازاین قببل است اسرار - علم ااروح و اسم انظم وله القدر و آب حبات واسرار نضا و فدر و اسرار بداء واسرار پوت و رساات و سبادت امدن ولالا (دوم) بدانکه کلیه اشاه ندز فرب‌وبعد بت پذات احدیت مرک اند ازدو جبت علوی و سنلی ۲ ماهبتی و وجودی تا برسد بعوالم عاوی غالب ااخبر که موافق نظام عالم و عوالم سفلی غالب الثر که مخااف نظامند و هر دو در غب ابن تالم ماده مياشند (سوه) و هر يك از اين دو مبده بخودی خود با باسباب یاببزج فوای روحی و جسمی انسانی با حیوانی با نبانی یا عنصری توجه و انتلاب يکي از این دو تالم اثرات و تصرفات در عالم طبیعت (‏ بتفاوت اجزایش مرکب از دو جپت فوق الذ کر اند ) (بتناس جرات متجانسه برای نفوذی که دارنم) آنا فا نا می‌نایند (چپارم) پس آکر صاحباننقوس قوبه که بقطرت صفای تنس‌دارندو اتصال اختباری یکی از ابن دو میدء سفلی و علوی با" برباضات سله با شاقه بافتند البته بعزم فوی بپر متصودی که همت به بندند فوراً با تدریجا در نفوس ضعفه 7سرفات و تجسیات‌خواهند نمود واگر قویتر در ملکهتمرکر قوا باشند بشلآثار طیعیّه خارجه اثر در هر موجودی موقتابا داش خواهند نمود ننجه ا کر صفای نفس و اتصال ببادی عالیه فطری باشد آثاران معجزه است و اکربریاضت کرامت و اکر بر عکس اتصال فطری بسبادی سنلیه با بریاضات نفسانی شطانبه 6 برخلاف نظام عالم و خلاف شرایم مقدسه داشته باشند سحر وشعبده است پس اشخاصیک از مبادی سحر و مد مد مد کب معجزه اطلاعی ندارند و اثرهم دارند برای لطافت وتصرف نورانت اشتراکی‌که هر دو دارند نمتوانند امتباز بدهند باید باين امتاز و مك #۴ مولوی اکنفا نمایند ( آنچه گفت استفت قليك مصطفی الخ ) اک کچ کچ کچ چا و کچ چا و کچ کچ وچ و کچ چا بر چ چ چ وج جبب چبی ب چب ب ج ج وج + + + ۶ +

— পৃষ্ঠা ৮ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।