مثنوي معنوي - ت رمضاني للشاملة — MM 01
/ ৪৪৮
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

فتر اول باوج موه رب و | ی و تفت ترا هم چون سم شمس در خارج اکرچه هست فرد در تصوار دات اورا گنج کو چون‌حدیث روی شس‌الدین‌رسید ان نفس جان دامنم بر تأفتهاست تا زمن و اسمان خندان شود لا تکلننی فانی ۰ فی الفنا هرچه میگوید موافق چون نود #خود نا گفتن زمن ترك تناست ثال اطعنی فانی < نم #صوفی این الحال باشد درمثال گفتش پوشده خوشتر سر بار گفت مکشوف و برهنه بی غلول .برده ردار و رهنه گو که من آرزو ممخواه لك! ندازه خواه(۵) 8تانگردد خون دل وجان جهان ف‌ 0 2 چون حکیم از اسخن ‏ گاه شا ندارد کوش در دهلزها خانه خالی ماند و بكث دبار نی واگ اه نوات کیت چون کسی را خار در پایش خلد خار دربا شد چنین دشوار باب زیر دم خر خاری نبد زر دفع و ن حکیم خارچین ۳ نود ت او رازها مکفت فاش اکه نض ازام‌کی گردد جبان چقی گفت‌چون‌بیرون‌شدی ازشهرخویش ی خواجان وشپرها را يك بيك بش او برحال خود بد بی گزند هکت ازرگانم نبض جست‌و روی سرخش زردشد کنت کی ار کداست و گنر ۵ ما 5 تس ده له آنجا آورید بجوم گر چون براید شمس انثق القعر ۱ مثل او هم متوان تصوبر" رد ۲ 5 در آید در تصور مثل او ۳ شمس چارم تا تور سر 6 بری عقل و روح ودبده صدچندان‌شود ۱ کلت افیامی فلا احصی ا (۲) ۷ چون تخلف يك نالایق نود ۸ کاین‌دلیلهستی وهستی خطاست(۳) ۹ اعتجل فالوقت سیف فاطم (4) ۱۰ گرچه هردو فارغند از ماه وسال ۱۱ براهان بوسف بافته‌است ۵ و ترا نت وا حود بو دردعن زر ل* 7 باز گو رنجم مده ای بوالفضول ی ۰ می نلنجم با صنم در بیرهن ۱6 بر نتابد کوه را يك برگ کاه ۱5 لب بدوز و دیده بربند ایتزمان ۱۱ اب از کو ۱۷ ْ ندارد اخر از ا وز درون همداستان شاه شد ۱٩‏ ۳ پر سم از کنرك چزها ۲۰ جز طیب وجز همان یمار نی ۲۰ خویشی و پوستگی با چستت بای خود را برسر زانو هلد 3 ر در دل چء ۱ بل ود و اده خراب خر نداند دنم آن بر مجبد حاذقی باید که بر مرکر تند ۲۹ دست مزد جایجا می آزمود ۳۷ از متام و خواجگان وشپر تاش ۲۸ او بود مقصود جانش در جپان ۲٩‏ در کدامین شپر مبودی تویش ۳۰ باز گفت از جای واز نان و مك ۳۰ نا یرسد از سمرفند چو قند خواجه زرگر در آنشپرم خرید کر سبرقندی زر گر فرد شد او سر بل گفت وکوی غاتفر ۳۵ ۳ ۳ خودغر بی‌درجهان چون شمس‌نست 5 از او شد هست ار و شدس ثمر بژ ی که ورملق امنت و اجب آمد چونکه ردم نام او ئز برای حق صحبت سالما #گفتم ای دور اوفتاده ازحیب کل شثی فاله غر آلفیق من چکویم يك رکم هثبار نست شرح این هحران واین خون‌جر فی این الوقت باشد ایرفیق و بگر خود مرد صوفی نستی خوشتر آن باشد که سر دلبران #بازگو اسرار و رمز مرسابین ار عربان شود او در عبان آفتابی کز وی این عالم فروخت فتنه و آشوب و خود ریزی محو _ آن حکات از و رو تام گنت ای‌شه خلوتی‌کن خاه را 2 خاه‌خالی کرد شاه وشد رون رم نرمك گفت شور تو کجاست دست بر بصش هاد و نك يث وز سر سوزن همی جوید سری خر ز بهر دفع خار از سرز ددرد و جفته می‌انداخت صدجا زخم کرد برجهد آن خار مک زان کنزك برطریق داستان سوی قصه گنتتش میداشت کوش دوستان شپر اورا بر شمرد نام شهری گفت و زانیم درگذشت شبر شبر و"خانه خانه قصه کرد 8آهسردی برکنید آن ماه روی 8 درر خزد داشت‌ششماه‌وفروخت چون‌زرنجورآن حکیم| راز افت 8کفت آنگه آن حکیم باصواب شاد باش و فارغ و ایمن که من هان وهان این رازرا باکس‌مکوی + گفت دانستم که رنجت چیست‌زود در علاحت سحر ها خواهم نبود ۳٩۱‏ من غم تو میخورم نو غم مخور ‏ برئومن مشفق ترم از صد بدر ۳۷ + + مد و برده و جففت معسوی هم تواش: رسد . جقو ننامد . (4) چون هیچ شمشیری برنده تر از وفت : 3 خود برساند و شمشتر همت و را از ان وفت بوفت دیگر ناندازد . 3 4 وآمال ( خواه عتلانی وشدنی وخواه یر معقول ونشدنی ) خودفر از بدهند اشتکه غالب ای عالم بل کوهی که فشار بر؟ سس مردم چه درکارهای دنا وچه در کارهای آخرت چذان فثار آورده که یکدل خوس ‌ راضی د حتلاق متامات عشق را سزان خبال و عفل مثوب که مقصود مولوی از » و خبالات متثایه نتیجه دیگری نرده و نخواهند برد . اد شس جانباقنی کش اس نیست| )۱( دودش در ذهن و درخارج تقامر آزتاست و ز ا-وار <قی اس شرح: کردن رعری از نعام او ۱ بازگو رهری از آن خوش حالا همچودمار یکه دوراست ازطب ان تکلف او تصلف لا لق شرح آن باری که اورا بارنست ۰ ۰ ۳ ۰ دز زا هه تفت فردا گفتن از شر د صرق همست را از نبه خزد دستی 9 2 سس لفته اند در حدت دشران 3 ۳ 7 شاه اد دن نی تو مانی نی کنارت نی میان ادکی گر یش تاید جمله سوخت مش ازاین از شس بربزی مکو حلوت طا,بدن آن ولای ازبادشاه حجهت دریاش رنج بر دور کن هم خویش وهم بیگانه‌را تا سر سد از نم رك او فسون که علاج اهل هرشپری جداست باز میرسد از جور لك ور نابد میکند بالب ترش دست کی دی غبان را ۳ 0 ام تر کنده عاقلی بابد که خاری برکند باز میرسد حال دوستان سوی بض‌وجستنش‌میداشت هو بعد از آن شپر دگر را نام برد رنگ رو و نض او دیگر تگشت نی رگش جنیید ونی رخ گمت‌زرد آبازچشش روان‌شد همچوجوی چون بگفت‌آین زانش‌فم‌برفروخت اصل ان درد و بلارا باز بافت آن کنيزك را که رستی ازعذاب آن کنم با توکه باران با چین کی ۱ (۱) انچنن شسی از عرفا که استاد طریقت مولوست بثل خود شمس حقبقت یعنی ذات احدیّت که از غریبی وتنهائی منحصر یکی‌است‌بشل اینکه در حدیث وارد است که موّمن حقیقی کنتر از کیمباست ۰ (۲) یعنی غبر عاشق فانی هرکس دم از عثق ولو بادق معانی بزند تکلف ورنج (۲) آگرچه خبر عاشق از معئوق بترك خبر وتعریف واناست ولکن آنرا که خبر شد خبری باز نست که هسثه گذشته و 9 را از هم جدا میتماید پس اند 0 زود غذای عشق را تکام ۰ سنگینی تعام زندگهای اهل عالم برای همین است که میخواهند بوسعت لاستبکی خان نظام مقدرات را تغیر داده وگردش منظم افلاك و اس مر ام ۳ کاهی مباورد برارواح ۳ ر عالم سست متقفیزی | امک در عام الر وح‌سخواهند ان بت هبین است دست بیاورند ایست که غر از زحمت و قناعت بالفاظ همان ود وت او ج بل از از چ پ ب و و دب + + مج چپ ود و مد وه ود ۳ و -‌

— পৃষ্ঠা ৫ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।