مثنوي معنوي - ت رمضاني للشاملة — MM 01
/ ৪৪৮
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

فتراول رج وج وج مج جوججججووصجوج جوم ووووو وگ یت ۷ ۱۱۷۳ ۱۱۱۳۲۹۷۳۹۹/۲۲۱۳۹۲۹۳۲۳۹ حمله معوفت و.عاشق برده زنده معشوقست و عاشق مردة ۱ چون ناشد عشق را بروای او او چو مرغی ماند بی بروای او بر وبال ما کند عثق اوست ‏ موکنانش مکشد تاکوی دوست ۲ من چگونه هوش دارم پیش وپس . چون نباشد نور بارم یش و بس نوراو دردن وسر وتحت‌وفوقی . برسرو بر گردنم چون اج وطوق ۳ عثق‌خواهد کاین سخن برون‌بود. آینه فشاز نبود چون بود آنه ات دانی چرا غمّاز نست ‏ زآنکه زنگار ازرخش متازیست 4 یه کز زنگ آلاش جداست پر شعاع نور خورشد رو توزنکار از رح او باك‌کن بعد ازان آن نور را ادراك کن ۵ . )این حشقت‌را ش شنو از کوش دل تا رون 1 0 زاب وکا 1۳ دار د و جانر | ره دشد بعد ازآن از شوق پا در ره نبید حکایت عاشق شدن بادشاه بر کنيزك وخربدن او آن کنيزك را وییه‌ار شدن کنيزك ودرازی بیماری شنود ای دوستان ین داستان . خودحققت نقد حال‌ماست آن(۱) ۸ 8نقد حال خویش را گر بی‌بريم . هم ز دنا هم زعقیی برخوريم بود شاهی در زمانی پیش ازاین ملك دنا بودش و هم ملك دین ٩‏ افافا شاه روزی شد سوار ‏ با خواص خوش از بهر شکار 8 هر صدی‌مشداو 0 آکپان در دام عشق او ان تاو ۰ رك 0 دید شه در شاهراه .‏ شد غلام آن کنزك جان شاه مرغ جانش درففس چون مطید داد مال و آن کنبزك را خرید ۱۱ چون خرید اورا و برخوردارشد آن کنزك از قضا یمار شد آن یکی خر داشت پالانش نود افت پالان گرگ خررا در ربود ۱۲ 3 بودش آب می نأمد بدست آب‌را چون یافت خود کوزه‌شکست شه‌طبیان جمم کرد از چپ وراست گفت جان هردو در دست شماست ۱۳ جان من سهلست جان جا نم اوست دردمند و خسته ام درمانم اوست هرکه درمان کرد مر جان مرا برد گنج و در و مرجان مرا ۱6 جله گفتندش که جان 7 نهم کرد آریم و انازی کنبم هر المرا در کف ما م‌همی است ۵ کر خدا خواهد نکفتند از بطر س خدا شودشان عجز شر ترك استثنا مرادم فسوتی است. . نی‌همین گفتن‌که عارض‌حالتی‌است ۱۱ ای سا ناورده استئنا یگفت جان او با جان استنناست جفت هرچه کردند از علاح و از دوا گشت رنج افرون و حاجت اروا ۱۷ آن کنزك ازمرض چون موی‌شد چشم شاه از اشكث خون چون جوی شد #چرن فضا آند طبب اب شود آن دوا در نفع خود هم شود ۱۸ از فضا فضا سرکنگین صفرا فزود روغن بادام شین منمود از هلله فش شد اطلان رفت آب آتش را مدد شد هیچو نت ۱٩‏ 8 ستی دل‌شد فرون وخواب کم سوزش چشم و دل پر درد و غم شرت و ادوه و اسیاب او ۲۰ از طببان ریخت بکسر آب رو ظاهر شدن عحز طمیبان از معالحه نیز ك بر بادشاه و رو آوردن ددرگاه دادشاه حقیقی شه چو عجز ان طسان را ندید ۳۳ پا برهنه جاب مسجد دوید دق درم شوع ست ان قن. سعنه کاه ار اف هه ريش ۲۳ جون عرش ام ز فرفانفا. قوش وان بکفاه گن مخ او نا کای کمنه خششت ملك جهان . من چه گویم چون تومبدانی نهان ۲6 8حال ما واین طیبان سر بسر پیش لطف عام تو باشد هدر ای همثه حاجت مارا ناه ار دیگر ما فلط کردیم راه ۲۵ ليك گفتی کرچه میدانم سرت زود هم یدا کنش بر ظاهرت چون برآورد از مبان جان خروش اندر آمد بحر بخثایش بجوش ۲۱ درمبان گربه خوایش در ربود دید درخواب آنکه پیری رو نود کف ای شه مادم حاجانت. زواشت. و غرمی آیدت فردا ز ماست ۲۷ چونکه امد او حکیم حادق است صادقش دان کو امین و صادق است در علاجش سحر مطلق را سن ‏ در مزاجش قدرت حق را سن ۲۸ 3خفته بود آن خواب‌ددد ‏ گاه‌شد کته ملوك و چون رسد آن‌وعده‌گاه و روزشد آفتاب از شرق اختر سوز شد ۲٩‏ بود اندر منظره شه منتظر تا ییند آنچه بنمودند سر دید شخصی کاملی پر ماه آفتابی در مبان سایه ۳۰ می‌رسد از دور مانشد هلال . نست بود و هست بر شکل خبال (۱) در بان فلسفه عرفاني داستان اول مثنوی ( از آمدن شاهی بشکارگاه و عشق افافی او بکنیزی و عشق کنز بزرگری و رنجور شدن شاه برنجوری کنز و اکامی و نامرادی غالب آرزو و آمال دنا وعجز اطبا از معالجه وترك انشاء اله و معالجه طیب الپی ) بدانکه عتلا چندان نظری براست و دروغ فصّه ندارند چه اکثر قصص بل کلله ودمنه که غالبا مولوی موضوعات غبر کتب آسمانی را از او نقل مینماید دروغ صورت راست است که هر شنونده را ممکن است که از عبارات و اشارات و تلویحات و کنادات و تأوبلات و تشلات آنپا عبرنها برگرد و متأثر شود و نقد حال خود را دربابد . پس نا براین مقدمه متصود از آمدن شاه درشکارگاه آمدن شاه روح انسانی از پاتخت اساء و صفات الهی و وطن اصلی است که علیکم بالسواد الاعظم همین است بشکارگاه اعضای‌بدنی برای صبد معارف بدامپای حواس که ( من فقد حسا فقد علما) نآگاه يکنيزك نفس امّاره (فوهٌ خبال ) که هر غیر مطلوبی را صورت مطلوب جلوه میدهد وهر پستی‌را بلند و بلندی را پست وسهلی را ممتنم و ممتئعی را سپل و هر خوبی را از حتائق سدی ونستی وهر بدی را ازظواهر پهستی معرفی مینماید بقسیکه هر کس عثق باو یابد ناکام‌است چه او عشق یر عاشق خود یعنی بزرگردنا ( که متا دنا فقط بزر و زیت است ) داشته و این عدم تفاوقن اخلاقی بن عاشق و معثوق مخصوصا در فضای تنگ دنای ناقس الیش له هر ثلی از او بر خار وهر نوشی پر نش بوده موجب ابتلای شاه ری شمی شده که همشه دوچار این دو فضه در هر آرزو و آمالی شده ( آن یکی خر داشت پالانش نود الخ ) ( بعلاوه آنکه , از قضا سرکنگین صفرا فرود) و متصود از عجز اطبای بدون استنا علمای سوء که بشیت‌اله اختباری چون متصل نودند ترك اشاء اه گفتن حالی و فالی نموده و طبب الهی که علاوه اتصال ی وان شمان رانا یه از رام اسان شاس. که مرانن. مردن مضه است ٍِ دامل 3 نموده و شاه روح را براحت ادی بواسطه ارست و اصلاح نفس امٌاره که فوه خال است رساننده‌هیکشتن غس که مرسوم بشتر مرناضین هند است چه هنر در تر ست و اصلاح هردزد و است 4 فر تم ۳ خلاف نمدن است . از زا بل و هگ پ ‏ هد 4و ب و ب هبو هو وی + کی راب مم مم ۳ ۳ 2 271 ا ت تنهشق: 3 دم ۰.۶

— পৃষ্ঠা ৩ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।