مثنوي معنوي - ت رمضاني للشاملة — MM 01
/ ৪৪৮
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

صنحه وزذهم دوتر اول یا وب بو مج مج ۵ ۲ ۲۲۲۲ ۲ ۶۲۶ ۶ ۶۶۶۲ 4ج ۱ رز ۳ 2۳ 35 ۳ 1 0 1 3 3 3 > پر « رب ان سیس ر | آن ی بش دب مر ر خوش و تسیاب بت میم ی ام و ۳ و نی دس 8 ود آن زن با کدین و مومنه خواست تاو سجده آرد پیش بت چدم بنداست آتش از بپر حجب اندرا و آب بین اش منال مرگ مدیم گه زادن ز تو این‌جهان راچون رحم دیدم‌کنون نك جپان نست شکل هست دات اندرا مادر که اقال آمده است من ز رحمت مکشايم بای تو اندرائد ای همه بروانه وار 8 اندرائد و یند این چنن #اندراشد انبر این جر عمق 8 اندر آمد مادر آن طفل خرد ن آن کروه انگ مرد در ما خلق خودرا عد ازان بی خوشتن نا نان شد کان عوانان خلق را کاندر اسان خلق عاشق‌تر شدند آعه ممالند بر روی کسان کر ماندن دهان آن شخص گسناخ که نام بغمبر شمسخر آن دهان کز کرد وازنسغر بخواند من ترا افضسوس مکردم زجهل ور خدا ین ۷ باس هر تحا وخ اه 4 رِ 5 هر <مت فر مود سم راب عنو کرد سیحده ارت نکرد آن موننه انگ زد آن طفل کانی لم‌امت رحمت است‌این‌سر بر آورده زجیب از جپان یکاش است اش منال چون در این آتش بدیدم این‌سکون و انجپاتان هت شال بی‌نات اندرا مادر مده دولت ز دست کز طرب خود نستم پروای تو اندر ان آتشس که دارد صد بهار تاه گردد روح صافی و رقبق انز اش وی دولت را سرد بر همی شد جان خلتان ازشکوه لت جح ید اب ۱ ۱۲ ۱۳ ۱ 4 طفل ازو و ۳ اندرا مادر ؟ 4 من اننجا خوشم ۳ مادر سن برهان حق اندرا اسرار ابراهیم بین چون نز ادم رستم از زندال تُ اش بدیدم عالمی اندرا ماد حق مادری قدرت آن سگ ندیدی اندرا اندر ان اندراً و دیگران را هم بغوان اندراند ای مسلمانان همه 8اندراشد ای هبه‌مست وخر اب « مادرس انداخت خودرا اندراو 8مادرش همزان شین کت رود نعره مزد خلق‌را کای‌مردمان انداخسی مردمان خود را بارادت در آتش از سر ذوق می‌فکندند اندرآتش مرد و زن منم ور نات در ما در فنای صم صادق تر سك ره جىم شد در چپرةان ناک آن نام احمد را دهاش کر بماند من بدم اقدوس را منسوب و اهل کم زنددر عب‌معیوبان نقس ای‌همایون دل که او بریان اوست هر کحا اشك روان رحمت‌شود چو ن‌زجر أت‌توه‌کرد ازروی زرد ۳ ۱۷ ۱۸ ۱ ۳۱ ۳۲ ۳۳ ۲ ۲ ۵ ۳۹ ی موکل بی کشش ازعشق‌دوست آن بپودی‌شد سبه روی و خجل مکرشیطان هم درو پچید شکر آنکه میدرید جامه خلق چست چون خدا خواهد که برد#کس درد از بی هر که آخر خند‌است باش چون دولاب الاك چشم تر #رحم خواهی رحم کن بر اشکار عتاب کردن جهود آتش را که جرا نمبسوزی و حواب او رو 4 3 شه کات ند حو می دخشانی تو بر انش برست چدم نداست ایب اهوش سد خر که مس و بان من ز سک کم بستم دز بندئی ۳ طعت ۳1 شادی دهد جون و اهد عن ءم شادی شود بش حق انش همثه در فام آن جپان سوز طیمی خوت‌کو ۲۸ چون نمسوزی چه شد خاصتت اننکه تبرسته ترا او چون برست چون نموزاند چنین شعله بلند اندر | ۲ تو به نی تشم ۳ کرده بش مبهمان گم ز ترکی‌نست حق در زندکی اندر او شادی ملبك دین نهد عین ند بای آزادی شود همحو عاشق‌روز وب سچال‌مدام کا ن دوممزانند همچون مردوزن ۹ ۳۰ ۳۱ ۳۲ ۳۳ ,سنگ بر 9 نو صایر نیستی جادوئی کردت کسی با سیمباست طبم من دیگر ۳ نز ور بخ رگ گنرد یگانه رو آش طعت اکر کین کند چون که غم بنی نو استففار کن باد و خاك و آب و آتش ننده اند آهن زنی انش جهد سنگ و اهن خود سب آمد ولك این سیب را آن سب عامل‌کند(۱) شت [ از سب سازیش من سودائیم الخ ) ؛ زن بترسید و دل از ایبان بکند گرچه در صورت مان آنشم تایینی عثرت خاصان حق کو در آنش یافت ورد و باسین در جهانی غوش هوائی خوبرنگ دره دره اندر او عسی دمی س که ان آذر ندارد آذری ۳ ت ددرت 51 فضل خدا نش شاه پاده‌است خوان تا عداست آن‌همه دست او بگرفت طفل وت حو در وصف اماف و مق وت اندر آتش بگرید این بوستان زانکه شبرین‌کردن‌هرتلخ ازوست شد بشمان ز این سب مار دل دیو خود را هم سبه رو دید شکر شد دریده آن او زاشان درست ار د ای "را الطاف علم من لدن مبلش اندر طعنهٌ پاکان برد مبل ما را جانب زاری کند هرد از تن مارك نده‌است از صجن جانت بر رود <ضر رحم خواهی بر ضعفان رح<م آر با ز بخت ما دگر شد نت چون سوزی چست فادر نستی ِ حقم هم دسوری درم حمله بند از سکان شرانه او غم بامر خالق امد کار کن بأمن و نو مرده باحق ز نددا ند هم نامر حق قدم برون :رد تو بالاتر نگر ایمرد نك 9 دول اساب ظاهر چ# ۳ ی وا رک کاس ۳ ۳ بو اسطه صدات وغالب ومغلو ست وگاهی و اسطه تصادوات امدادی مق مد مق س 4 4 + + زو زب دوز جوز زو و و وج هب زب و 6 ۳ ااشدادی و 1 داهی بواسطه مخفی بودن سفن ی از اساب و نماش مسات دول اساب و گاهی ۳9 از خنا و ظهور و مانند اسا گاهی در انظار شامه سس سازی و گاهی سنت سوری و گاهی عامل و کاهی عاطل مشود ولکن در انظار ناه که مر م اساب غسه شستند هرب از این اساب مادی که مسوی مشود اساب مادی لعف ر )۱ الانری ۳ بر سد در لطافت باساب اریاب انواغ تابر سرلی سول طو له تابر سرد ناسمات و صفات اهه ‏ بپراسمی از اساءا نوعی از انواع این عالم ایجاد شده بدلیل آنکه سنخبت بین اسباب و مسبات مادی چون نبست بابد باسیاب الهی ز بط بدا کند بس انباء که محر م این ا-بابند گاهی وساثط را ۱ استاب آنپا از مسبت الااساب مشاهده ۱ چشم کرت نوری ی تما دند ی و گاهی باچشم وحدت بینی گویند ( دید خواهم سب سوراخ‌کن الغ ) بعنی‌سیب را بدون اسباب بئل سب خلق اول ک بدون هیچ سبی‌خلقت شده فاعل ماشاء درکلی و موجودات مشاهده منما یند این است معنای سیب سوزی وسرفسطائی شدن که غر از ظپور حن همه زاموهوم دانسته‌و ۳ هنگر تام اسیاب عالم هستند معنی سیب مازی نسبت پنظر اول است دفت نمئید ۱ یی تارتیا ی

— পৃষ্ঠা ১৯ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।