طر بقت نامه فصل چهارم در آداب مرید با شیخ نود واجب بر ارباب ارادت مربدی کاز ادب باشد نصیبش الا ای کرده دعري مریدی ادب کاز پانزده کمتر روا نیست نخستین اعتقاٍ پاک با پیر چنان دانی که در عالم به ار شاد دگر در خدمتش ابت قدم بود نگشتن زو جدا هرگز به تعیید دگر در مال و نفس خود تصرف نکردن جز به حکم شیخ کاری دگر از اعتراض اعراض کردن نخوردن بیاجازت شربتی آب دگر چیزی که شیخ آن راست کاره دگر در واقعه با خاطر پیر ه شاید خواب خود تعییر کردن دگر با لفط شیخ اصفاي سمع است دگر مایل به غمض صوت گشتن دگر با شیخ ناکردن تبسظ که با شخ انبساط آن بیادب کرد که باشد شان ادب با شیخ عادت نخواند شیخ کامل جز حبییش گرفته راه و رسم بایزیدی تو را لازم بود گرچه مرا نیست که در تکمیل دارد حسن تدبیر باشد مثلس از ابدال و اوتاد شب و روز از دعای ار نیاسود نمودن خدمتی هر دم به تجدید به رأي شیخ دادن بیتوفف دگر بگذشتن از هر اختیاری نهادن در ره تسلیم گردن نکردن بیاشارت ژُخ به محراب از آن کردن جدایی چون مکاره نمودن مشورت از روي تدبیر باید شرح آن با پیر کردن که چشم شبخ بر تأدیب جمع است از اصوات رفیعه درگذشتن ندادن نفس را راه تسلط که روز درتش ایام شب کرد
— পৃষ্ঠা ৬১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।